جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٤ - غزل ٤٠٠ حاشا كه من به موسم گل ترك مى كنم

خواجه غزل ذيل را در آرزوى ديدار حضرت محبوب سروده، و با بيانات شيرينش تقاضاى خلاصى از روزگار فراق و انتظار عنايات حضرت دوست را داشته، مى‌گويد:

كجا و كِىْ عاقلان در فصل بهار و گل از بهره مندى و عيش و نوش در باغ و گلزارها خوددارى مى كنند؟ تا منى كه لاف عقل مى زنم، در بهار جوانى، و يا تجلّيات دوست، و يا ايّام وزش نفحات الهى، و يا ايّام و ليالى متبرّكه، از ذكر و ياد دوست و مشاهداتش خوددارى كنم. حاشا! اين كار، كى كنم؟ در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٢، ص ٣٠٤.