جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٠ - غزل ٣٩٩ چل سال بيش رفت كه من لاف مى زنم

باشد، بخواهد بگويد: همواره عنايات و تجلّياتش از من در سير دستگيرى مى نمود.

اى آن كه سخنم را مى شنوى كه مى گويم: دُرْد (به ضم دال اوّل- مى‌صاف روشن مى كشم! گمان مبر مرادم مِىِ انگورى است، منظورم مِىِ مشاهدات دوست مى‌باشد، كه خرقه زهد خشك و شرك را از من مى ستاند و به اخلاص در بندگى به تمام وجود آلوده‌ام مى سازد. در حقيقت، اين آلودگى، پاك دامنى است كه به آن راه يافتم.

در ابيات ساقى نامه‌اش از چنين شرابى سخن به ميان آورده و مى گويد:

چه شده منى كه در قرب دوست زندگى نموده و در عالم «الَسْتْ» به مشاهده او نايل گشته، آن گلزار را فراموش نمايم و در قفس عالم طبيعت گرفتار آيم، شايسته.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، ص ٤٤٥.