جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٣ - غزل ٣٩٦ مرا مى بينى و هر دم زيادت مى كنى دردم

نمى‌كشى و عشق خويش در من برافروخته تر مى سازى و باز جان تازه اى به من مى‌دهى، تا نابودم سازى (گويا هنوز قابل پيشگاهت نگشته‌ام، تا ديدارت را همواره نايل باشم.).

كنايه از اينكه: تا عاشق بكلّى از خود نرسته، معشوق هزاران جانش دهد و به عشقش مبتلا سازد، تا از خويش رسته گردد و قابل قرب درگاهش شود.

در جايى مى گويد:

در عين اينكه صورت كلام خواجه گله اى است، ولى از آنچه مطلوب اوست، كه سوخته شدن و فانى گشتن است، سخن مى گويد.

معشوقا! ياد باد آن لحظاتى كه تو را در مظاهرت و يا در خويش مى جستم، و برايم از راه ملكوتِ خود و يا موجودات جلوه نمودى، و به اسماء و صفاتت متجلّى ديدم و آب حيات بخش لعلت را مكيدم و به مشاهده ذاتى‌ات هم نايل گشتم و در برت كشيدم، و در دام زلف و كثراتت با ديدارت چنان گرفتارم نمودى كه نمى‌توانستم رهايى يابم!.

ولى اين گرفتارى نه گرفتارى بود كه كثرات از تو باز دارندم، بلكه مظاهرت در اين.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٩، ص ٢٩٠.