جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٢ - غزل ٣٩٤ بى تواى سرو روان با گل و گلشن چه كنم

اى خواجه! حال كه مى دانى حقيقت و تمام و دوام آنچه را كه مى خواهى، از شهود جمال و كمال حضرت دوست و بقاء آن، در عالم ديگر ميسّر خواهد شد، نه در اين منزل ويران و ناپايدار دنيا؛ پس چرا تمام خواسته خود را در اين عالم مى‌طلبى، تا از عالم موروث خود باز مانى؛ كه: «تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيًّا»[٢]: (اين همان بهشتى است كه به بندگان خدادار به ارث مى دهيم.- نيز: «الَّذِينَ يَرِثُونَ الْفِرْدَوْسَ، هُمْ فِيها خالِدُونَ»[٣]: (آنان كه فردوس و بهشت برين را به ارث مى برند و در آن جاويدانند.- همچنين: «وَ نُودُوا: أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوها بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»[٤]: (به آنان ندا داده مى شود كه: اين بهشت را در برابر اعمالى كه انجام مى داديد، به ارث برديد.- نيز: «كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ، وَ إِنَّما تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ؛ فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَ أُدْخِلَ الْجَنَّةَ، فَقَدْ فازَ. وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ»[٥]: (هر نفسى مرگ را مى چشد، و شما پاداش خود را بطور كامل در روز قيامت خواهيد گرفت، پس هر كه از آتش [دوزخ‌] دور و به بهشت وارد شد، رستگار گرديد. بدرستى كه زندگانى دنيا جز متاعى فريبنده نيست.).

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٤، ص ٢٧٣.

[٢] - مريم: ٦٣.

[٣] - مؤمنون: ١١.

[٤] - اعراف: ٤٣.

[٥] - آل عمران: ١٨٥.