جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٠ - غزل ٣٩٣ بيا تا گل برافشانيم و مى در ساغر اندازيم

ترس و گرسنگى و نقصان اموال و نفوس و ميوه ها مى آزماييم، و صابران را بشارت ده، آنان كه وقتى به مصيبت و ناگوارى دچار شوند مى گويند: ما از آن خداييم و به سوى او باز مى گرديم. ايشانند كه الطاف و رحمت پروردگار شامل حالشان شده، و ايشانند هدايت يافتگان.- نيز:

٢٧٨١

«ذِكْرُ اللَّهِ دَوآءُ أعْلالِ النُّفُوسِ.»

[١]: (ياد خدا، دواى دردهاى جانهاست.- همچنين:

٢٨٦١

«ذِكْرُ اللَّهِ طارِدُ اللّاوآءِ وَالبُؤْسِ.»

[٢]: (ذكر و ياد خدا، دور كننده سختى و غم و اندوه مى باشد.- به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جاى ديگر مى گويد:

كنايه از اينكه: اى دوستان! تا فرصت بدست است و عمر باقى است و وسائل عيش و نوش با دوست فراهم است و مى توان بهره‌هاى معنوى از اين جهان برداشت، بياييد با يادش دست از تعلقات افشانيم و پا بر سر هر دو عالم گذاريم و از خويش فانى گشته و سر به پيش دوست اندازيم. در جايى مى گويد:

[١] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٤.

[٢] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤، ص ٦٧.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٨، ص ٣١٥.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩١، ص ٢٢٨.