جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٨ - غزل ٣٩٣ بيا تا گل برافشانيم و مى در ساغر اندازيم

اين غزل هُشدارى است از خواجه به خود و ياران طريقش، كه از عمر گرانمايه هرچه بهتر بايد براى رسيدن به مقصد عالى انسانيّت بهره‌مند شد، و با ذكر و توجّه به حضرت دوست، از تعلّقات و غم و اندوه عالم طبيعت كناره گرفت. مى‌گويد:

اى سالكين! بياييد امروز كه در اين عالم ناپايدار بسر مى بريم و مى توان با مجاهدات به كمالات انسانى نايل گشت، با توجّه به حضرت دوست و اخلاص و بندگى، حجاب از چهره فطرتِ‌ «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها، لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ، ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ»[١]: (همان سرشت خدايى كه همه مردم را بر آن آفريد، دگرگونى و تغيير و تبدّلى در آفرينش خدا نيست، اين همان دين استوار و قيّم مى باشد.) برافكنيم، و به قرب و انس با او راه يابيم، تا محبّتش شامل حالمان گردد؛ كه:

٢٨٥١

«وَانَّهُ ليَتَقَرَّبُ إلَىَّ بِالنّافِلَةِ حتّى‌ احبَّهُ.»

[٢]: (بدرستى كه بنده با كارهاى مستحبى به من نزديكى مى جويد، تا اينكه او را دوست مى دارم.).

اينجاست كه زندگى تازه و ديگرى را پيش خواهيم گرفت و به مقامِ‌

٢٩٠٤

«كُنْتُ إذاً سَمْعَهُ الَّذى يَسْمَعُ بِهِ، وَبَصَرَهُ الَّذى يَبْصُرُ بِهِ ...»

[٣]: (در اين صورت گوش او مى شوم كه بدان.

[١]- روم: ٣٠.

[٢] - اصول كافى، ج ٢، ص ٣٥٢، روايت ٧.

[٣] - اصول كافى، ج ٢، ص ٣٥٢، روايت ٧.