جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٧ - غزل ٣٩١ به تيغ گر كشد دستش نگيرم

جرعه اى از جام مشاهدات دوست برايم به رسم هديه بياور و پيرى‌ام را به جوانى مبدّل ساز. به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جايى ديگر:

ممكن است اين بيت خطاب با محبوب باشد. مى‌گويد: چنانچه اى دوست! بخواهى به بى‌عنايتيهايت به من ادامه دهى، به مظاهر اتَمّ اسماء و صفاتت، انبياء و اولياء :، و يا همه مظاهر اسماء و صفاتت سوگند، كه دست از ارادتمندى و خضوع و خشوع و بندگى خود نخواهم كشيد، تا مرا به ديده عنايت بنگرى و از هجرم خلاصى بخشى. در جايى مى گويد:

و ممكن است اين بيت در تعقيب بيت گذشته بوده و سر سخن خواجه با پير خرابات باشد. يعنى: به مظهريّتت قسم خوردم، كه سر از آستانت بر ندارم تا جرعه اى بياشامانى‌ام.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٩، ص ٣٢٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٨، ص ٣٢٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١١٦، ص ١١٣.