جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٢ - غزل ٣٨٩ به غير آنكه بشد دين و دانش از دستم

و در جاى ديگر مى گويد:

با آنكه در پيشگاه دوست، بندگى و خدمتى سزاوار است كه بنده را از خود بستاند و به فقر ذاتى او آگاه سازد، من چگونه شرمنده و رهين عنايات بى‌پايان او نباشم و وصال و ديدارش را تمنّا كنم، در حالى كه بندگى حقيقى در پيشگاهش نياورده‌ام. بخواهد بگويد:

٢٧٥٧

«إلهى! هذا ذُلّى ظاهِرٌ بَيْنَ يَدَيْكَ، وَهذا حالى لا يَخْفى‌ عَلَيْكَ، مِنْكَ أطْلُبُ الوُصُولَ إلَيْكَ، وَبِكَ أسْتَدِلُّ عَلَيْكَ؛ فَاهْدِنى بِنُورِكَ إلَيْكَ، وَأقِمْنى بِصِدْقِ العُبُوديَّةِ بَيْنَ يَدَيْكَ.»

[٣]: (بار الها! اين خوارى من است كه در پيشگاهت پيداست، و اين حالم كه بر تو پنهان نيست، از تو وصال و رسيدن به خودت را خواهانم، و به تو بر جنابت راهنمايى مى‌جويم، پس با نور خويش مرا به سوى خود رهنمون شو، و با بندگى راستين در پيشگاهت پا برجادار.)

در عشق دوست سوختم، و عمرى در ناراحتى و هجران بسر بردم. افسوس! كه او يادى از من نكرد و از آتش فراقم خلاصى نبخشيد، و با ديدارش مرهمى بر.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠١، ص ١٠٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٨، ص ١٣٤.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.