جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠١ - غزل ٣٨٩ به غير آنكه بشد دين و دانش از دستم

در جايى مى گويد:

اى دوست! عمرى است به خاطر ديدار جمال و تجلّيات و عشرت با تو، از عيش و برخوردارى از تمتّعات اين جهان كناره گرفتم. باده مشاهداتت را بر من ارزانى دار و بى‌نصيب از آنم مفرما. بخواهد بگويد:

٢٧٥٦

«أسْأَلُكَ بِسُبُحاتِ وَجْهِكَ وَبِأنْوارِ قُدْسِكَ، وَأبْتَهِلُ إلَيْكَ بِعَواطِفِ رَحْمَتِكَ وَلَطائِفِ بِرِّكَ، أنْ تُحَقّقَ ظَنّى بِما أؤَمِّلُهُ مِنْ جَميلِ إكْرامِكَ وَجَميلِ إنْعامِكَ، فى القُرْبى‌ مِنْكَ وَالزُّلْفى‌ لَدَيْكَ وَالتَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ إلَيْكَ.»

[٢]: (به عظمت [و يا: انوار] رويت [اسماء و صفات‌] و به انوار مقام قدست از تو مسئلت داشته، و به توجّهات و عنايتهاى رحمتت و لطائف نيكى و احسانت تو را مى خوانم كه گمانم را در باره آنچه از اكرام بزرگ و انعام زيبايت، در قرب و نزديكى در پيشگاهت و برخوردارى از نظر به تو آرزو دارم، تحقق بخشى.)

اى آن كه مرا نصيحت به كناره گيرى از ميگسارى و ذكر و ياد دوست مى كنى! دست از گفتار خويش بكش و به خاكش ميانداز، كه من چنان مست ياد و عشق دوست مى باشم، كه نمى توانم سخن تو را گوش كنم و بى‌اعتنايى به آن خواهم كرد.

سزاوار است هشياران موعظه‌ات را پيروى كنند. در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٦، ص ٢١٢.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.