جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٧ - غزل ٣٨٤ بارها گفتهام و بار دگر مى گويم

در اندرونِ منِ خسته دل ندانم كيست‌

كه من خموشم و او در فغان و در غوغاست‌[١]

مُلْكَتِ عاشقىّ و گنج طَرَب‌

هرچه دارم، ز يُمنِ همّتِ اوست‌

هر گُلِ نو، كه شد چمنْ آرا

اثرِ رنگ و بوىِ صُحبت اوست‌[٢]

سيرِ سپهر و دورِ قمر را چه اختيار؟!

در گردشند بر حَسَبِ اختيارِ دوست‌

ماييم و آستانه عشق و سَرِ نياز

تا خوابِ خوش كه را بَرَد اندر كنارِ دوست‌[٣]

ميلِ من سوى وصال و، قصدِ او سوى فراق‌

تَرْكِ كامِ خود گرفتم، تا بر آيد كام دوست‌[٤]

تا مرا عشق تو تعليمِ سخن گفتن كرد

خلق را، وردِ زبان، مدحت و تحسين من است‌

دولت فقر خدايا! به من ارزانى‌دار

كاين كرامت، سببِ حشمت و تمكين من است‌[٥]

دوستان! عيبِ من بيدلِ حيران مكنيد

گوهرى دارم و صاحب نظرى مى جويم‌