جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦ - غزل ٣٦١ در وفاى عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

در اين غزل، خواجه تمام حالات عاشقانه خود را، به حالات و اوصافى كه از شمع برداشت مى شود، تشبيه فرموده؛ چون بر پا ايستادن، سوختن، آب شدن، استقامت، نور افشانى، فنا، و غيره؛ و در نتيجه، با اين گونه بيان اظهار اشتياق به ديدار دوست نموده و مى گويد:

محبوبا! همان گونه كه شمع در ميان اهل دل مشهور به عاشقى و سوختن و وفادارى و پايدارى است، و تا به كلّى نسوزد و فانى نشود از پا نمى نشيند، من هم در ميان خوبان و اهل طريق چنينم. تا نسوزم و فانى نشوم، دست از تو بر نخواهم داشت. در واقع با اين بيان تقاضاى وصال مى نمايد. در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩١، ص ٩٧.