جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥ - غزل ٣٦١ در وفاى عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

در وفاى عشق تو مشهور خوبانم چو شمع‌

شب نشين كوى سربازان و رندانم چو شمع‌

كوه صبرم نرم شد چون موم از دست غمت‌

تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع‌

بى جمال عالم آراى تو روز من شب است‌

با كمال عشق تو در عين نقصانم چو شمع‌

رشته صبرم به مقراض غمت ببريده شد

همچنان در آتش هجر تو سوزانم چو شمع‌

گر كُميْت اشك گلگونم نبودى تندرو

كى شدى پيدا به گيتى راز پنهانم چو شمع‌

روز و شب خوابم نمى آيد به چشم مى پرست‌

بس كه در بيمارى هجر تو گريانم چو شمع‌

در ميان آب و آتش همچنان سرگرم توست‌

اين دل زارِ نزار اشكبارانم چو شمع‌

در شب هجران مرا پروانه وصلى فرست‌

ورنه از آهم جهانى را بسوزانم چو شمع‌

سرفرازم كن شبى از وصل خوداى ماه رو

تا منوّر گردد از ديدارت ايوانم چو شمع‌

همچو صبحم يك نفس باقى است بى‌ديدار تو

چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع‌

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت‌

آتش دل كى به آب ديده بنشانم چو شمع‌