جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٤ - غزل ٣٧٧ رهروان را عشق بس باشد دليل

فى رِضْوانِكَ، يُنْمى فى حَسَناتِنا وَتَفْضيلِنا وَسُودَدِنا وَشَرَفِنا وَمَجْدِنا وَنَعْمآئِنا وَكَرامَتِنا فِى الدُّنْيا وَالآخِرَةِ، وَلا تَنْقُصْ مِنْ حَسَناتِنا.»

[١]: (پس بار خدايا! هر قضايى بر ما اراده فرمودى، و هر قَدَرى بر ما مقدّر داشته ايى، همراه با آن صبر و بردباريى كه بر آن غالب و چيره گردد، عنايت فرما. و آن را براى ما در رضا و خشنوديت بالا بر به گونه اى كه بر حسنات و برترى و سرورى و شرافت و بزرگوارى و نعمت و كرامتمان در دنيا و آخرت بيافزايد، و از حسنات و كارهاى نيكمان ناقص نگذار.)

خواجه در اين بيت به اهميّت استاد و راهنما اشاره كرده و مى گويد: آن كه در اين راه قدم نهاد، بايد به استادى دست ارادت بدهد، تا به منزل مقصودش برساند؛ وگر نه مقصد را گم خواهد كرد.[٢] به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جاى ديگر:

آرى، عاشقِ دوست، عبادات و تقواى خود را براى رسيدن به نعمتهاى بهشتى، و يا از خوف آتش انجام نمى دهد؟ اين گونه عمل، كار صاحبان تقواى ظاهرى و قشرى است، نه مخلَصين (به فتح لام) كه به لُبّ، و تزكيه دل پرداخته اند و جز.

[١]- اقبال الأعمال، ص ١٧٨.

[٢] - در مقدّمه جلد سوّم اين رساله، بيانات خواجه را نسبت به اهميت استاد ذكر نموده‌ايم.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٤، ص ٣٣٣.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٢، ص ٤١٠.