معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤٧٢ - ٢٧ سلسله درسهاى تفسيرى موضوعى، معارفى از قرآن

در جلسه اول تا چهارم اقسام تفسير قرآن، اهميت تفسير موضوعى، دلايل اثبات صانع در قرآن، مراتب توحيد (ذاتى، صفاتى و افعالى) مورد بحث قرار گرفته است.

قضا و قدر و عقيده اشاعره، معتزله، اماميه و تقدم قدر بر قضا در جلسه پنجم بحث شده است.

موضوع جلسه شش و هفت سعادت و شقاوت است. در جلسه هشتم به آفات شرور، عقيده ثنويه، آيا خالق شرور و آفات، خدا است؟ آيا شرور نسبى هستند يا حقيقى پرداخته شده است؟ و سرانجام در جلسه نهم به چهارمين نوع توحيد (توحيد در عبادت) و اهميت و مفهوم آن مى‌پردازد. در درس دهم نيز به نقد پيام قرآن در معناى عبادت و معناى سجده ملائكه اهتمام دارد.

موضوع بحث از جلسه يازده «شفاعت» است كه تا جلسه «شانزده» به طول مى‌كشد و نويسنده از مفهوم شفاعت، آيا شفاعت با آيه‌ وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ منافات ندارد؟ شرايط شفاعت كننده، آثار شفاعت، ابواب رحمت الهى، آيا شفاعت موجب جرأت بر معصيت نمى‌شود؟ شفاعت از ديدگاه قرآن و شفاعت از ديدگاه روايات بحث مى‌كند.

موضع جلسه شانزدهم توسل است و نويسنده از ولايت تكوينى و تشريعى سخن مى‌گويد.

جلسه هفدهم نيز به توسل اختصاص يافته است. تبرك جستن، تبرك به پيامبر و آثار او در روايات اهل‌سنت، تبرك در آراى فقهاى اهل‌سنّت و حكم بوسيدن دست موضوعات اين جلسه است.

جلسه هجدهم و نوزدهم به «عالم ذر» اختصاص يافته است. نويسنده از عالم ذر از ديدگاه قرآن، عقيده‌ صدوق‌، حشويه، شيعه و مجلسى‌ ياد مى‌كند؛

همچنين دلايل منكران را بيان و در خاتمه عقيده خود را مطرح مى‌سازد و مى‌گويد:

عالم ذرى وجود نداشته و آيه كريمه‌ وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِى آدَمَ‌ همان فطرت توحيدى را مطرح ساخته، همه انسان‌ها بر اصل فطرت توحيدى آفريده مى‌شوند.