معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤٣٤ - ٧ علوم قرآنى

مقطع كارشناسى دانشگاه بازنويسى كرده است.

مقدمه مؤلف‌

نويسنده در مقدمه به واژه قرآن و اصيل بودن آن، تفاوت علوم قرآنى و معارف قرآنى، ضرورت بحث در علوم قرآنى و پيشينه علوم قرآنى پرداخته است و ضمن معرفى اولين محقق در اين زمينه (يحيى بن يعمر) در جدولى مفصل ٧١ اثر مستقل و در ذيل آن آثارى كه به عنوان مقدمه تفاسير نگاشته شده‌اند را معرفى كرده است. وى مهم‌ترين كتاب‌ها را البرهان‌ و الاتقان‌ معرفى مى‌كند.

فصل اول: مؤلف فصل اول را به قاريان و قرائت‌هاى هفت‌گانه اختصاص داده است. و به ترتيب به اين مباحث مى‌پردازد:

١. تعريف قرائت ٢. عوامل اختلاف قرائت‌ها ٣. قرّاء سبعه و راويان آن‌ها ٤. تواتر قرائات سبع ٥. حديث سبعه احرف در رابطه با قرائات سبع ٦. ضابطه تشخيص قرائت صحيح ٧. ضابطه مورد قبول ٨. تدوين قرائت‌هاى معروف ٩. انحصار قرائت‌ها به هفت قرائت ١٠. ويژگى قرائت حفص ١١. رابطه ناگسستنى شيعه با قرآن ١٢. حجيت قرائات سبع.

سخن آخر وى اين است:

قرآنى كه از جانب خداوند بر پيامبر نازل شده است، بيش از يكى نبوده و نيست و آن همين قرآنى است كه مردم از آن پاسدارى مى‌كنند. قرائت صحيح همان است كه مردم از پيامبر گرفته‌اند و آن قرائت موروثى هيچ‌گونه ارتباطى با قرائت قراء كه مولود اجتهادات شخصى آنان است، نمى‌تواند داشته باشد، زيرا قرآن موروثى جدا از قرآن اجتهادى است.[١]

فصل دوم: اين فصل به «حجيت ظواهر قرآن» اختصاص دارد و مؤلف به پنج بحث پرداخته است.

مقدمه‌

استاد بيان مى‌كند كه قرآن براى آشنايان به زبان قابل فهم بوده و هست. آنگاه به شبهه «زبان وحى قابل فهم نيست و جز مفهوم ظاهرى آن، راه رسيدن‌

[١] . علوم قرآنى، ص ٧٤.