معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤١٢ - انگيزه نگارش و ترجمه

بر قرآن كريم» است.[١] او ظواهر قرآن را حجت مى‌داند و در خاتمه، نسبت دادن «قبول نداشتن حجيت ظواهر قرآن» به اخبارى‌ها را رد مى‌كند.

فصل دوم‌

اين فصل به «شيوه‌هاى بيان قرآن»، اختصاص يافته و شامل اين مباحث است: سهل و ممتنع، جمع بين معانى متعدد، زبان خاص قرآن، جمع ميان ايجاز و ايفا، رعايت فهم عامه در كنار اقناع خاصه، كاربرد استعاره، مجاز و كنايه.

نويسنده در بخش اول، شيوه افاده معانى را حد وسط بين سهل و ممتنع مى‌داند. در تعبير سهل و از نظر مبانى ممتنع است. در بخش دوم معتقد است قرآن بين معانى متعدد جمع كرده است، از نگاه او قرآن همانند هر صاحب اصطلاحى زبان ويژه خود را دارد. وى ويژگى قرآن را جمع بين ايجاز و ايفا مى‌داند و مى‌گويد: ويژگى ديگر قرآن، رساندن مطالب فراوان و مسائل گوناگون در قالب كوتاه، تعبيرات و ساده‌ترين كلمات است به گونه‌اى كه گاهى حجم مطالب چندين برابر حجم تعبيرات و كلمات است.

فصل سوم‌

اين فصل به «ترجمه قرآن» اختصاص دارد.

مؤلف بحث را با طرح سه پرسش (١. امكان ترجمه قرآن به زبان‌هاى ديگر ٢. امكان عرضه آن به عنوان قرآن ٣. چگونگى حكم شرعى ترجمه) آغاز مى‌كند. او واژه‌شناسى و شيوه‌هاى سه‌گانه ترجمه را توضيح مى‌دهد. سه ويژگى اساسى قرآن، اهميت ترجمه و دلايل مخالفان (سه دليل)، و فتاوى علما را يادآور مى‌شود. درباره احكام فقهى متن ترجمه بيان مى‌كند كه فقهاى شيعه اتفاق دارند ترجمه قرآن، خود قرآن نيست. نويسنده با چهار دليل ثابت مى‌كند كه ترجمه قرآن يك رسالت است و سابقه ترجمه در اسلام را يادآور مى‌شود. در بحث چگونگى ترجمه قرآن، روش ترجمه پيشنهادى‌اش اين است:

مترجم قرآن را آيه آيه و مطابق با ترتيب موجود در نظر بگيرد و با دقت‌

[١] . همان، ص ٨٤.