معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٣١١ - ١ جايگاه اهلبيت(ع) در انديشه و منش استاد معرفت

روزه ايشان بود. به‌ويژه دو ساعت پيش از اذان صبح در شب‌هاى جمعه كه ايشان معتقد بود عطر ويژه‌اى با بوى خوش سيب دقايقى چند از يك سوى درب‌هاى ضريح وزيدن گرفته و از درب ديگر خارج مى‌شود. در سايه ارادت به اهل‌بيت (ع)، استاد معرفت اعتقاد داشت كه مى‌بايست بسان پدرى مهربان از هيچ‌گونه خدمت و راهنمايى نسبت به طلاب دريغ نداشت و اين كار را زمينه‌ساز كسب رضايت امام عصر (ع) مى‌دانست.

ايشان در توصيف دوران تحصيل خود درباره توسل به اهل‌بيت (ع) و سرعت پاسخ‌گويى آنان چنين مى‌گويد:

باور ما اين بود و هست كه هر نيازى داشته باشيم، اگر به اين ذوات مقدسه عرضه كنيم، مى‌دهند و اصلًا بناى ما بر اين بود وقتى يك كتاب مى‌خواستيم يا استاد پيدا كنيم مى‌رفتيم حرم مطهر و كنار ضريح مطهر امام‌ حسين‌ (ع)، مى‌گفتيم من يك استاد مى‌خواهم يا يك هم مباحثه مى‌خواهم، مى‌رفتيم حرم مطهر و مى‌گفتيم و پيدا مى‌كرديم. لذا هيچ وقت فكر نكرديم كه به بن‌بست رسيده‌ايم. چون اين‌ها هستند و حل مى‌كنند ... من زياد از اين چيزها گرفته‌ام، حتى در قم.[١]

بر اين اساس، استاد مهم‌ترين انگيزه خود از رويكرد به علوم قرآن و تدوين كتاب‌هاى گرانسنگى همچون‌ التمهيد فى علوم القرآن‌ را دفاع از مظلوميت حضرت‌ امير (ع) مى‌دانست؛ زيرا در حين مطالعات خود دريافت كه در آثار اهل‌سنت به نقش و جايگاه امام نسبت به قرآن كوتاهى شده است.[٢]

فرمود شبى از شب‌ها كه تا پاسى از شب به نگاشتن مطلبى در دفاع از آن حضرت مشغول بودم، در دلم گذشت و به حضرت‌ امير (ع) خطاب كردم كه آيا به من پاداشى نمى‌دهى؟ صبحگاه شخصى به درب خانه آمد و مبلغى پول برايم آورد. من بسيار از آنچه به خاطرم گذشت، متأثر و شرمنده شدم و با خود گفتم اين چه تقاضايى بود كه از امام داشتم.[٣]

از بهترين نمونه‌هاى اهتمام ايشان به اهل‌بيت (ع) و توسل به آنان اين واقعه‌

[١] . مصاحبه استاد معرفت با واحد فرزانگان، ٢٠/ ٤/ ١٣٧٨، ص ٤.

[٢] . آفتاب معرفت، ص ١٢.

[٣] . همان.