معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٢٨٨ - ج نسبت ايستاده بول كردن به برخى از پيامبران الهى

رواياتى است كه بيانگر چگونگى بول كردن برخى از پيامبران بزرگ است كه از نقل مستقيم آن‌ها پوزش مى‌طلبيم.

حضرت استاد در تفسير آيه ٢٨٦ سوره بقره، در ارتباط با آن مى‌نويسد:

يا لها من فضيعة فضيحة، ينسب إلي أعظم خلق الله خلقا و أفخمهم عند الله مكرمة ما يتحاشاه الأدب الإسلامي الرفيع، و من الأدب الإسلامي عند الخلأ أن يبتعد المتخلّي عن أعين الناس و يستتر منهم.

آنگاه از منابع روايى شيعه از جمله از شهيد ثانى‌ در شرح نقليه‌ مى‌نويسد:

أن النبي (ص) لم يرَ علي بولٍ و لا غائط.[١]

سپس دوباره گويا آه از نهاد استاد برآمده باشد، با تمام سوز و گداز مى‌نويسد:

إذن فكيف يا تُري صدور مثل هذا القبيح من مثل صاحب الخُلُق العظيم!! و حاشاه و حاشاه!! إن هي إلا نسبة ظالمة بل قبيحة و لئيمة، إلي حدٍّ بعيد.

در ادامه استاد به نقد راوى خبر مى‌پردازد و از نگاه بزرگان اهل‌سنت مى‌آورد كه اين خبر، علاوه بر موهون بودن محتواى آن، از نظر سند نيز دچار اشكال اساسى است. زيرا در طريق آن‌ زيد بن وهب‌ قرار دارد كه‌ يعقوب بن سفيان‌ درباره‌اش گفته است:

في حديث زيد بن وهب، خَلَل كثير.

استاد در ادامه مى‌افزايد:

نَعَم خَلَل كثير و كبير و هذا من اكبرها.[٢]

آنگاه از منابع اهل‌سنّت رواياتى مى‌آورد كه بيانگر آن است كه پيامبر اكرم (ص) ديگران را از ايستاده بول كردن منع كرده است؛ از جمله:

عبدالله بن عمر از عمر نقل مى‌كند كه پيامبر (ص) او را ديده بود كه ايستاده بول مى‌كرد. او را از اين كار نهى كرده فرمود: از اين عمل بپرهيز: (قال عمر: رآنى رسول الله (ص) أبول قائماً، فقال: يا عمر! لا تَبُلْ قائماً).[٣]

سپس استاد ادامه مى‌دهد:

[١] . شرح نقليه، ص ١٧.

[٢] . تفسير الاثرى، تفسير آيه ٢٨٦ سوره بقره.

[٣] . سنن بيهقى، ج ١، ص ١٠١.