فتوايى مخالف مشهور يا اجماع فقها نگويند و بر اين باورند كه رأى جديد حتماً ميان بزرگان از فقهاى سلف قائلى خواهد داشت. لذا در جاى‌جاى كتاب «احكام شرعى» اين اقوال را تذكر داده‌اند.

نوآورى‌هاى اين فقيه برجسته در اين رساله آمده است. در اينجا به برخى از اين موارد اشاره مى‌كنيم: ايشان حجم آب «كُر» را معادل دويست ليتر مى‌دانند، فتوا به طهارت مردار حيوانات و ميت انسان داده، هر چند لمس ميت را موجب غسل مى‌دانند. كافر را مطلقاً (چه كتابى و چه غير كتابى) نجس‌العين نمى‌دانند و خمر را نجس نمى‌شمرند و عصير عنبى و تمام الكل‌ها را پاك مى‌دانند. همچنين ذبح ذابح را اگر از اهل كتاب باشد و يقين به گفتن «بسمله» هنگام سر بريدن حيوان داشته باشيم، پاك مى‌دانند. فتواى معظم‌له بر اين قرار گرفته كه «فضله موش» پاك است، هر چند خوردن آن حرام مى‌باشد.

وقت نماز را اول وقت مى‌دانند و امكان انجام آن را در وقت‌هاى بعد، از باب ترخيص قلمداد مى‌كنند. نماز جمعه، در غيبت امام معصوم (ع) طبق فتواى ايشان عمل مستحبى است كه مسقط از نماز ظهر واجب است. در نماز مسافر، مسافت از در خانه تا محل اقامت در شهر محل مسافرت محاسبه مى‌شود. قضاى عبادات فوت شده طبق اول وقت منجز شدن واجب، محاسبه مى‌گردد بنابراين اگر شخص اوّل ظهر حاضر بود، سپس به مسافرت رفت و نماز ظهر يا عصر از او فوت شد، بايد نماز را كامل اعاده كند، البته در مراجعت، نماز طبق اكمل افراد واجب قضا مى‌شود؛ يعنى اگر نماز را در مسافرت نخواند تا به محل اقامت يا توطّن رسيد و نمازش در آنجا قضا شد، در اينجا بايد نماز را كامل قضا نمايد. به نظر ايشان معيار در حد ترخص مخفى شدن مسافر از ديوارهاى شهر است نه بالعكس، و در هنگام اشتباه در قبله، نماز به يكى از

جهات چهارگانه كفايت مى‌كند و نيازى به خواندن نماز در چهار جهت نيست. طبق فتواى معظم‌له در مكان‌هاى چهارگانه يعنى مكه، مدينه، مسجد كوفه و حائر حسينى، افضل قصد اقامه و خواندن نماز تمام است، در غير اين صورت وظيفه، قصر نماز مى‌باشد.