معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ١٧٦ - هجرت به نجف اشرف

فرصت بهره‌گيرى از اين گلستان معرفت را قدر دانسته، از هر گلى شهدى نوشيد و مجمع فضايل خوبان شد.

معظم‌له هر يك از اساتيد فوق‌الذكر را واجد امتيازى مى‌دانند:

آقاى‌ حكيم‌ در طرح و بررسى آراى فقها، مهارت و دقت فراوانى داشت. وى به آراى فقهاى سلف همان عنايت و دقّت را روا مى‌داشتند كه به اقوال معصومين (ع).

آقاى‌ خويى‌ در ضمن ساده‌گويى و قوت بيان و رسايى گفتار، مطالب را عميق و با استدلال قوى بيان مى‌كرد. او در اندك مدتى، حجم تناورى از مطالب را به مخاطب انتقال مى‌داد.

آقاى‌ زنجانى‌ در شرح و بسط دادن مطالب و روشن ساختن ابعاد مسأله با بيانى شيوا و رسا و عميق تبحر خاصى داشت.

آقاى‌ حلّى‌ در طرح اقوال مختلف در هر مسأله و بررسى دلايل و جرح و تعديل آن‌ها مهارت به‌سزايى داشت و در مباحث فقهى نوآورى‌هاى فراوانى از خود به يادگار گذارد. وى شيوه خاصى در تدريس داشت: نظر خود را در اغلب موارد بيان نمى‌داشت، بلكه لابه‌لاى نظرات ديگران بدون شاخصه مطرح مى‌كرد و هرگاه از ايشان درخواست مى‌شد كه رأى خود را بيان دارد، مى‌فرمود: به صلاح شما نيست! زيرا هرچه باشد شاگرد به استاد خود يك نوع گرايش دارد كه احياناً ناخودآگاه نظر او را ارجح مى‌داند، در حالى‌كه اين گرايش گمراه كننده است و او را از آزادانديشى، باز مى‌دارد. به‌همين دليل، ايشان در تربيت شاگردانِ ممتاز و آزادانديش موفق بود.

آقاى‌ فانى‌، محققى ژرف‌نگر و توانمند بود و در تربيت علمى شاگرد سعى فراوان داشت؛ علاوه بر جلسات روزانه، روزهاى پنجشنبه و جمعه به اتفاق آقاى‌ رضوانى‌- عضو فقهاى شوراى نگهبان- و آقاى‌ قديرى‌- مسئول پاسخ در دفتر استفتاات حضرت امام و مقام معظم رهبرى- از اوّل صبح تا ظهر خدمت ايشان حضور يافته و به گفت‌وگو و بحث پيرامون مسائل مى‌پرداختيم. از اين جلسات مايه‌هاى علمى فراوانى به دست آورديم.