معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٥٣ - سخنرانى آيتالله استادى در اربعين ارتحال استاد معرفت

٢. مسئوليت‌شناسى در پاسخ‌گويى به شبهات و دفاع از حريم دين‌

ايشان از جوانى در عين تحصيل، روشنفكر و به فكر ديگران و جوان‌ها بود. آن زمان در كربلا مجموعه‌اى دور هم جمع شده بودند و به سئوالات پاسخ مى‌دادند و به صورت جزوه منتشر مى‌كردند. ما چون در مؤسسه در راه حق بيشتر فعّال بوديم و به سئوالات پاسخ مى‌داديم، يكى از مصادرمان همين جزوات بود. اين جزوات ده، دوازده سال ادامه يافت. در حوزه كربلا چند نفر با هم همكارى مى‌كردند و به سئوالات پاسخ مى‌دادند. يكى پدر آقاى‌ شهرستانى (آسيد عبدالرضا شهرستانى)، آيت‌الله آقاى سيد محمد شيرازى‌ و ديگران بودند. ايشان هم جزو آن‌ها بود و در عين اينكه درس مى‌خواند، در اين عرصه هم فعال بود. كسى فكر نكند كه اگر بناست درس بخواند، پس كارهاى تبليغى را بايد رها كند. اگر كسى همّت داشته باشد، مى‌تواند درس بخواند و وظايف جنبى را هم دنبال كند. انصافاً يكى از كارهاى ارزنده‌اى كه در آن تاريخ مى‌شد و از كربلا به بلاد ديگر منتشر مى‌شد، همين پاسخ به سئوالاتى بود كه ايشان هم در يك بُرهه‌اى شركت داشت.

٣. تعليم و تربيت مستمر شاگردان‌

ايشان هم درس مى‌خواند، هم به كارهاى جنبى توجّه داشت و هم يك عمر مدرس رسمى بود، اين براى خيلى‌ها آموزنده است. چون امروزه بسيارى از عزيزان از تدريس غافلند و آن را مشكل يا مانع كارهاى ديگرى مى‌دانند. طلبه فاضل حتماً بايد يكى دو دوره‌ شرح لمعه‌ و شرايع‌ را تدريس كند. نمى‌شود به خواندش اكتفا كند. اين‌ها همه در وضع علمى دخالت دارند. اين عزيز هم درس مى‌خواند، هم تدريس مى‌كرد و هم به كارهاى جنبى كه به درد مردم مى‌خورد، مى‌رسيد و اين همت بسيار بلندى لازم دارد. كسانى كه دنبال تحصيل يا تدريس جدّى‌اند، معمولًا اهل قلم نمى‌شوند. موارد نادرى پيدا مى‌شود كه كسى جدى اهل تحصيل، اهل تدريس و اهل انجام وظائف اجتماعى باشد، در عين حال اهل قلم هم باشد. ايشان از دوره نجف اهل قلم‌