معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٥٢ - سخنرانى آيتالله استادى در اربعين ارتحال استاد معرفت

اگر كسانى مثل آيت‌الله معرفت شخصيت بسيار عظيمى پيدا كرده‌اند، بايد بفهميم چه عواملى موجب اين توفيق شده است؟ آيت‌الله معرفت چه كرد كه توانست از خادمان قرآن باشد و در فقدان او اين همه اظهار تأسف شود؟ بنده تقريباً چهل سال پيش و زمانى كه در نجف اشرف بودم، با ايشان آشنا شدم. من از آنجا به حج رفته بودم و هنگام برگشت همسفرى داشتم كه از دوستان صميمى ايشان بود. او بنده و ايشان را دعوت كرد و من با ايشان آشنا شدم. برخى از ويژگى‌هاى ايشان چنين است:

١. استمرار روحيه خوشه‌چينى از خرمن دانش بزرگان‌

يكى از ويژگى‌هايى كه بسيارى از اهل علم از آن غافلند اين است كه ايشان از جوانى طلبه فاضلى بود. با اين حال درس خواندن را رها نكرد و تقريباً سى سال درس خواند؛ برخلاف افرادى كه تا فضل و سوادى پيدا مى‌كنند و مى‌توانند چيزى بنويسند و بگويند، درس را تعطيل مى‌كنند. ايشان از همان جوانى فاضل بود، ولى درس را رها نكرد. حتى آن موقع كه من در نجف خدمتشان رسيدم، به گمانم خانواده‌اش در كربلا بود، ولى خودش در ايام هفته براى تحصيل به نجف مى‌آمد و به كربلا بر مى‌گشت. در كربلا هم استادان خوبى داشت كه از آن‌ها استفاده كرده بود، ولى براى استفاده بيشتر سال‌ها مشغول تحصيل بود. وقتى به ايران آمد، تقريباً از فضلاى به نام بود، ولى باز چند سال درس خواند و اين براى طلاب جوان درسى است تا زود از درس خواندن كنار نكشند. بيشتر توفيقات اين عزيزان مربوط به ملّا بودنشان است. كسى ملّا نباشد و بنيه علمى‌اش بالا نباشد، باور نكنيد كه خيلى بتواند منشأ خدمات شود، آن هم در زمان ما با اين همه شبهاتى كه هست. اين عزيز وقتى پانزده سال درس خواند مى‌توانست بگويد، كافى است ولى حتماً در اين فكر بود كه بايد بنيه علمى را بالا ببرد.