معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٢٧٣ - ٢ ضرورت تمسك به اهلبيت(ع) در مباحث قرآنى

مرجعيت امت در فهم معانى قرآن و آموزش آيات آن را دارند، ايشان دروازه‌هاى هدايت و چراغ‌هاى فراروى ظلمت و كشتيبان نجات امتند.

استاد معرفت عبارت‌ها و روايات مختلفى در اين زمينه ذكر مى‌كنند. از جمله:

ابن مسعود مى‌گويد:

قرآن را نزد بهترين مردم پس از پيامبر به پايان بردم. به او گفته شد: او كيست؟ گفت‌ على بن ابيطالب‌.

ابن مسعود همچنين مى‌گويد:

قرآن بر اساس هفت حرف نازل شده است و هيچ حرفى نيست مگر اينكه ظاهر و باطنى دارد و علم ظاهر و باطن آن‌ها همه نزد على بن ابيطالب‌ (ع) است.[١]

امام‌ صادق‌ (ع) مى‌فرمايد:

همواره خداوند ميان ما اهل‌بيت (ع) كسانى را (براى مردم) برمى‌گزيند كه قرآن را از آغاز تا انجام مى‌داند.[٢]

٢. ضرورت تمسك به اهل‌بيت (ع) در مباحث قرآنى‌

مرجعيت اهل‌بيت (ع) و ضرورت تمسك و بهره‌بردارى از علم لدنّى آنان در تفسير و علوم قرآن، يكى از مبانى شيعه در مورد قرآن كريم است. لذا استاد معرفت (ره) در آثار خويش بر آن اصرار ورزيده‌اند.

ايشان دومين نتيجه‌اى كه از حديث ثقلين مى‌گيرند عبارت است از: تداوم امامت اهل‌بيت (ع) به‌طور جاودانه در طول حيات امت، و اثبات مرجعيت بعد از پيامبر (ص) در فهم امور دينى و معانى قرآنى، آن هم مرجعيتى خطاناپذير و مصون، بسان مرجعيت قرآن.[٣]

ايشان از سيد امين عاملى‌ نقل مى‌كند كه پيامبر در حديث ثقلين، اهل‌بيت (ع) را با قرآن در چند چيز يكسان قرار داده است. برخى از موارد از

[١] . ر. ك: تفسير و مفسران، ج ١، ص ٤٤٧ به نقل از: تاريخ دمشق، ج ٣، ص ٢٥، شماره ١٠٤٨.

[٢] . همان، ص ٤٤٨، به نقل از: بصائر الدرجات، ص ١٩٤، شماره ٦.

[٣] . التفسير و المفسرون، ج ١، ص ٤٤٢.