معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ١٩١ - ٣ شبهات و ردود حول القرآن

تحت تأثير فرهنگ زمانه قرار نگرفته و اباطيل اين فرهنگ‌ها به قرآن راه نيافته است.

از جمله نظرات ممتاز استاد در اين بخش بايد به انكار سحر به عنوان پديده‌اى كه در واقعيات هستى تأثير مى‌گذارد، و به چشم‌زخم اشاره كرد. استاد معتقدند سحر نوعى چشم‌بندى و ايجاد خيال در مخاطب است و چشم‌زخم نيز از آياتى نظير آيه ٥٠ سوره قلم استفاده نمى‌شود.

استاد معرفت در زمينه به كارگيرى الفاظ و عباراتى از فرهنگ عرب جاهلى كه بر اساس مبانى باطل وضع شده‌اند، اظهار مى‌دارند:

قرآن در اين بخش‌ها صرفاً مجارات (همراهى) در لفظ كرده و در مقام استعمال همان لفظى را به‌كار برده‌اند كه براى عرب قابل فهم باشد، نه آنكه مبانى باطل وضع را پذيرفته باشند. همان‌گونه‌كه در غالب استعمالات عرفيه چنين است و مثلًا استعمال واژه مجنون به برخى بيماران مغز و اعصاب دليل «جن‌زدگى» شخص بيمار در نگاه مستعمل نيست.

استاد در بخش سوم كتاب، ضمن تأكيد بر عدم وجود اختلاف و تناقض در آيات كلام‌اللّه مجيد به عنوان يكى از ابعاد اعجاز قرآن، به گمانه‌هاى وجود اختلاف در برخى آيات اشاره و تمام آن‌ها را پاسخ مى‌گويند. ايشان معتقدند اختلاف در قرائات قرآن، دليل وجود اختلاف در قرآن نيست، زيرا قرآن ماهيتى جداى از قرائات دارد، اختلاف در قرائات امرى عرضى است. اختلاف قرائات معلولِ عواملى خارج از ذات قرآن نظير نحوه كتابت قرآن، خطاهاى املايى و نوشتارى، اجتهاد قاريان و ... است كه پس از نزول قرآن رخ داده است و به اختلاف و تناقض در قرآن ارتباطى ندارد.

مؤلف متتبع در بخش چهارم به ذكر مواردى كه عموماً در مطالعات انتقادى شرق‌شناسان آمده و ادعا شده در قرآن مواردى مخالف با مستندات علمى، تاريخى و يا ادبيات رفيع وجود دارد، پرداخته و به تمام آن‌ها پاسخ مستوفى و

مستدل داده‌اند.

و بالاخره در بخش پنجم، ضمن بحث از اسلوب قصه‌هاى قرآن و شاخصه‌