قانون مدنى و فتاواى امام خمينى - كيائى، عبد الله - الصفحة ٥٧ - مبحث اول - در كليات

- مس/ ٢- (حكم مشترك با حواله و كفالت، ر. ك. ٧٢٦/ مس/ ١، ٧٣٦/ مس/ ٣).

ماده ٦٩٢: در دين حال ممكن است ضامن براى تأديه آن اجلى معين كند و همچنين مى‌تواند در دين مؤجل تعهد پرداخت فورى آن را بنمايد.

مسأله ٦- ضمانت دين حالّ، به طور حالّ و مدت دار، جايز است. و همچنين است ضمان دين مدت‌دار به‌طور مدت‌دار و حالّ. و همچنين است ضمان دين مدت‌دار به بيشتر يا كمتر از مدت آن. ج ٣ ص ٤٥

ماده ٦٩٣: مضمون له مى‌تواند در عقد ضمان از ضامن مطالبه رهن كند اگر چه دين اصلى رهنى نباشد.

مسأله ١٩- اگر بر دينى كه بر مضمون عنه است رهنى قرار داده شده باشد، با ضمانت، رهن آزاد مى‌شود؛ چه ضامن، آزادى آن را شرط بكند يا نه. ج ٣ ص ٥١

ماده ٦٩٤: علم ضامن به مقدار و اوصاف و شرايط دينى كه ضمانت آن را مى‌نمايد شرط نيست بنابراين اگر كسى ضامن دين شخص بشود بدون اينكه بداند آن دين چه مقدار است ضمان صحيح است ليكن ضمانت يكى از چند دين به نحو ترديد باطل است.

مسأله ٢- در صحت ضمان امورى شرط است: ... از جمله: دين و مضمون له و مضمون عنه مشخص باشند؛ يعنى ابهام و ترديد نداشته باشند؛ پس ضمانت يكى از دو دين ولو براى شخص معيّنى بر شخص معينى، صحيح نيست. و ضمانت دين يكى از دو نفر ولو براى يك شخص معين، يا بر عهده يك شخص معين صحيح نيست. البته اگر دين در واقع معين باشد، ولى جنس يا مقدار آن معلوم نباشد، يا مضمون له يا مضمون عنه در واقع معين باشند و شخص آن‌ها معلوم نباشد، بنابر اقوى مخصوصاً در دو فرض اخير صحيح است، پس اگر بگويد: ضمانت كردم آنچه را كه براى فلانى بر فلان كس است و نداند كه يك درهم يا يك دينار است يا يك دينار يا دو دينار است بنابر اصح صحيح است. و همچنين است اگر بگويد: ضمانت كردم دينى را كه يكى از اين ده نفر بر فلان كس دارد و شخص طلبكار را نشناسد سپس طلبكار آن را قبول كند، يا بگويد: ضمانت كردم آنچه را كه فلان كس بر كسى كه در بين اين جمع بدهكار او است و شخص مديون را نشناسد، ضمان آن بنابر اقوى صحيح است.

ج ٣ ص ٤٥- ٤٣

(٦٩٥- ١٩٠ بند ٣- ٢١٦)