ماده ١١٢٧: هرگاه شوهر بعد از عقد مبتلا به يكى از امراض مقاربتى گردد زن حق خواهد داشت كه از نزديكى با او امتناع نمايد و امتناع به علت مزبور مانع حق نفقه نخواهد بود.

ماده ١١٢٨: هرگاه در يكى از طرفين صفت خاصى شرط شده و بعد از عقد معلوم شود كه طرف مذكور فاقد وصف مقصود بوده براى طرف مقابل حق فسخ خواهد بود خواه وصف مذكور در عقد تصريح شده يا عقد متبايناً بر آن واقع شده باشد.

مسأله ١١- با توصيف زن نزد زوج براى تزويج به اينكه سالم است، تدليس محقق مى‌شود به طورى كه اين توصيف، سبب مغرور شدن و فريب خوردن زوج شود پس با اخبار براى غير تزويج و براى غير زوج، تدليس تحقق پيدا نمى‌كند. و ظاهر آن است كه با سكوت از عيب هم با علم به آن و مخفى بودن آن از زوج و اعتقاد او به اينكه عيب ندارد، تدليس تحقق پيدا مى‌كند. ج ٣ ص ٥٢٥- ٥٢٧

(٤٣٨)

مسأله ١٢- كسى كه تدليس او موجب رجوع در گرفتن مهر از او مى‌شود، كسى است كه تزويج به او استناد دارد؛ از قبيل ولى شرعى يا عرفى زن مانند پدر و جد و مادر و برادر بزرگ و عمو و داييش، از كسانى كه فقط با رأى آنها اقدام مى‌كند و متصدى تزويج او مى‌شوند و در تزويج او در عرف و عادت به آنها رجوع مى‌شود و ظاهراً بعضى از بيگانه‌ها مثل آنها مى‌باشند از كسانى كه شديداً با او ارتباط و علاقه دارند به طورى كه فقط به رأى آنها تسليم مى‌شود و در امور مهمّ او، مورد مراجعه مى‌باشند و در آنچه كه مربوط به زن است به آنها اعتماد مى‌شود، بلكه بعيد نيست كسى كه نزد هر دو طرف در رفت و آمد است و در ايجاد وسائل ائتلاف بين آنها، تلاش مى‌كند به كسانى كه ذكر شد، ملحق شود. ج ٣ ص ٥٢٧ (٤٣٩)

مسأله ١٣- همان طور كه تدليس در عيوبى كه موجب خيار فسخ است مانند ديوانگى و كورى و غير اينها تحقق مى‌يابد، همچنين در مطلق نقصها مانند يك چشم بودن و مانند آن با مخفى نمودن آن تحقق پيدا مى‌كند. و همچنين در صفات كمال مانند شرف و حسب و نسب و جمال و بكارت و غير اينها، به اينكه زن را به اين صفات توصيف كند با اينكه فاقد آنها مى‌باشد. و اولى- يعنى تدليس در عيوبى كه موجب خيار است- اثرى ندارد، مگر اينكه زوج در گرفتن مهر به تدليس كننده رجوع كند، چنانكه گذشت، ولى خيار،