مسأله ١٠- سعى در تزويج و شفاعت (واسطه شدن) در آن و راضى نمودن دو طرف، مستحب است. از امام صادق عليه السلام نقل شده است كه اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: «افضل شفاعتها اين است كه در نكاح بين دو نفر شفاعت كنى تا آنكه خدا بين آنها جمع نمايد». و از امام كاظم عليه السلام است كه فرمود: «سه نفرند كه در روز قيامت زير سايه عرش خدا هستند روزى كه هيچ سايه‌اى غير از سايه خدا نيست: مردى كه برادر مسلمانش را به ازدواج برساند يا به او خدمت كند يا سرّى را برايش كتمان نمايد». و از پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم است: «كسى كه در ازدواج بين دو مؤمن كارى كند كه خداوند بين آنها جمع نمايد خداوند هزار حورالعين را به ازدواج او درمى‌آورد كه هر حورى در قصرى از درّ و ياقوت است و براى هر قدمى كه او در آن برداشته يا هر كلمه‌اى كه به آن تكلم نموده، عمل يك سال است كه شبهايش را (به عبادت) برخاسته و روزهايش را روزه گرفته است. و كسى كه در جدايى بين زن و شوهرش تلاش كند غضب و لعنت خدا در دنيا و آخرت بر او مى‌باشد و بر خدا حق است كه او را به هزار سنگ بزرگ از آتش سنگسار نمايد. و كسى كه در فساد بين آنها قدم بردارد ولى به جدايى نكشد، در دنيا و آخرت در سخط خداى عزّوجلّ و لعنت او مى‌باشد و بر او حرام مى‌شود كه به وجه خداوند نظر كند». ج ٣ ص ٤٢٩

مسأله ١١- بنابر مشهور اقوى، وطى (نزديكى) در دُبُر (پشت) زوجه با كراهت شديد جايز است؛ ولى احتياط (مستحب) ترك آن است، خصوصاً اگر زن راضى نباشد.

ج ٣ ص ٤٣١

مسأله ١٤- ... و امّا بدون اذن او دو قول است كه مشهورترين آنها جواز آن با كراهت است و اين قول اقوى است، بلكه در زنى كه معلوم است كه بچه نمى‌آورد و در زن مسن و سليطه و بد زبان و زنى كه فرزندش را شير نمى‌دهد، بعيد نيست كه مكروه نباشد، چنانكه اقوى واجب نبودن ديه نطفه بر او است اگر چه به حرمت آن قائل شويم. و گفته شده كه وجوب ديه بر عهده زوج براى زوجه است و آن ده دينار است و اين قول در نهايت ضعف است. ج ٣ ص ٤٣٣

مسأله ١٥- براى هر يك از زوج و زوجه جايز است كه به جسد ديگرى- ظاهر و باطن آن- حتى به عورت نگاه كنند. و همچنين مس هر كدام از آنها- با هر عضو او به هر عضو آن ديگرى با تلذذ و بدون تلذذ- جايز است. ج ٣ ص ٤٣٣