ماده ٩١٥: انگشترى كه ميّت معمولًا استعمال مى‌كرده و همچنين قرآن و رخت‌هاى شخصى و شمشير او به پسر بزرگ او مى‌رسد بدون اينكه از حصه او از اين حيث چيزى كسر شود مشروط بر اينكه تركه ميّت منحصر به اين اموال نباشد.

پنجم: از تركه، لباس بدن و انگشتر و شمشير و مصحف ميت به عنوان حبوه به پسر بزرگتر داده مى‌شود. ج ٤ ص ٣٩

مسأله ١- حبوه به بزرگترين پسرها اختصاص دارد، به اين صورت كه پسرى از او بزرگتر نباشد. و اگر پسر بزرگتر متعدد باشد، به اينكه دو پسر در يك سن باشند و پسرى از آنها بزرگتر نباشد حبوه بين آن دو به طور مساوى تقسيم مى‌شود. و همچنين است اگر بيشتر از دو نفر باشند. و اگر پسر يكى باشد (و پسر ديگرى با او نباشد) حبوه مال او است. و همچنين است اگر با او دخترى باشد؛ اگر چه از او بزرگتر باشد. ج ٤ ص ٣٩

مسأله ٢- در لباسها بين اينكه پوشيده شده باشد يا جهت پوشيدن خياطى شده باشد؛ اگرچه آن را نپوشيده باشد و بين اينكه يكى باشد يا متعدد فرقى نيست، چنانكه در يكى بودن و متعدد بودن مصحف و انگشتر و شمشير اگر مستعمل باشد يا جهت استفاده آماده شده باشد فرقى نيست. ج ٤ ص ٣٩

مسأله ٣- اسلحه- به جز شمشير- و رحل و راحله بنابر اقوى از حبوه نمى‌باشد؛ و احتياط در آنها به مصالحه نمودن، جداً مطلوب است. ج ٤ ص ٣٩

مسأله ٤- اگر حبوه يا قسمتى از آن در تركه نباشد قيمت آن داده نمى‌شود. ج ٤ ص ٣٩

مسأله ٥- معتبر نيست كه حبوه قسمتى از تركه باشد، پس اگر تركه او منحصر به حبوه باشد بنابر اقوى به فرزند بزرگتر داده مى‌شود و احتياط خوب است. ج ٤ ص ٣٩

مسأله ٦- بلوغ پسر (بزرگتر) معتبر نيست و (همچنين) بنابر اقوى به طور زنده به دنيا آمدن بچه در وقت مردن پدر اعتبار ندارد؛ پس حبوه براى او كنار گذاشته مى‌شود همان طور كه سهم او از ارث كنار گذاشته مى‌شود. بنابراين، اگر بعد از مردن پدر، به طور زنده به دنيا آمد حبوه به او داده مى‌شود. و اگر حمل، دختر باشد و يا اينكه پسر باشد ولى قبل از به دنيا آمدن بميرد ظاهر آن است كه حبوه مال بزرگترين فرزند پسر موجود است‌