فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٢٢ - عقد هبه

عقد هبه‌

٥- هبه از عقود است و از طرف واهب و مو هوبٌ‌له نياز به مبرز- كلام يا چيزى كه بيان عقد هبه باشد- دارد و بدون مبرز محقق نمى‌شود.

٦- با فراهم شدن همه شرائط مربوط به واهب و مو هوبٌ‌له كه در ضمن تيتر بعد بيان مى‌شوند بهتر است طرفين عقد- واهب و مو هوبٌ‌له- مبرز عقد هبه را لفظ عربى صحيح و صريح قرار دهند و عقد هبه را به توسط ايجاب و قبول لفظى واقع سازند، هرچند اگر كسى هبه را با هر لفظى كه ظهور عرفى در معناى بخشيدن داشته باشد مانند «وَهَبْتُكَ»[١] يا «مَلَّكْتُكَ»[٢] يا «هذا لَكَ»[٣] و ... مال خود را به قصد هبه به ديگرى بدهد و او نيز با هر لفظى كه ظهور عرفى در معنى قبول دارد، قبول كند، هبه محقق مى‌شود.

٧- احكام مربوط به صيغه عقد و معاطاة- كه در جلد ٥، بخش «مشتركات مربوط به بخشهاى اموال خاص»، صفحات ١٢٩ تا ١٣٤، از فقره (٧٧) تا پايان فقره (٩٤) بيان گرديدند- همه آنها در هبه نيز جريان دارند.

[١] - به تو بخشيدم.

[٢] - ملك تو نمودم.

[٣] - اين مال تو باشد.