تقريرات فلسفه امام خمينى قدس سره - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٩٢ - معادن و چگونگى پيدايش آنها

جنودى از صقع ربوبى مى‌داند، پس نصب العين و مشهود بصر قلب نبى، خداست و غير حزب اللّه در بين نيست.

نبى به واسطه شدت تألّه و توغّل در شهود اللّه و آنچه از صقع اوست در هر چيزى جنبه يلى الربى و وجهه خدايى را ملاحظه مى‌نمايد و مى‌گويد: «فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ» [١] لذا تمام مبادى را خواه مانند عقول قدسيه و انوار اسفهبديه، مفارق از ماده باشد و يا مانند نفوس منطبعه و قوا و طبايع كه عبارت از صور نوعيه باشند، مقارن با ماده باشد- حتى اعراض را كه مراتب نازله قواى فعليه مى‌باشند- از جهت تعلقى كه به خدا دارند و جهت نوريه آنهاست ديده و مى‌گويد: «وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها» [٢] و «وَ عَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ». [٣]

چنانكه در اين نظر حكيم مى‌گويد: «لا مؤثر فى الوجود الّا اللّه».

[١] بقره (٢): ١١٥.

[٢] زمر (٣٩): ٦٩.

[٣] طه (٢٠): ١١١.