پدر و مادری در میان فرزندانشان هستند. در آن خانه غذا و میوه و شیرینی و لباس میان اهل خانه تقسیم میشود. فکر و قضاوت بچهها و تأثراتی که در این گونه موارد پیدا میکنند با فکر و قضاوت پدر و مادر و نوع تأثری که به آنها دست میدهد فرق دارد؛ در یک سطح نیست، در دو سطح است.

اما آن احساسی که بچهها نسبت به یکدیگر دارند: از بچهها هرکدام ببیند سهم او از میوه یا غذا یا شیرینی یا لباس از سهم دیگری کمتر است ناراحت میشود، قهر میکند، گریه میکند، و چون احساس مظلومیت و محرومیت میکند درصدد انتقام برمیآید. لهذا لازم است پدران و مادرانی که به سعادت فرزندانشان علاقه مند هستند، میل دارند بچه هایشان از کودکی روحیه سالم داشته باشند، از اول هیچ گونه تبعیضی بین آنها قائل نشوند. تبعیض، تخم اختلاف کاشتن است، تخم حسادت کاشتن است، تخم انتقام کاشتن است. تبعیض موجب میشود، هم روح آن بچه محروم فشرده و آزرده و ناراحت بشود و هم آن بچه عزیز کرده، متکی به غیر، ضعیف النفس، زودرنج، لوس و ننر بار بیاید. پدران و مادران اگر بچه هایشان از لحاظ جسم بیمار بشوند به طبیب مراجعه میکنند و اما توجه به سلامت روح و حفظ الصحه روحی فرزندانشان ندارند، اینها را کوچک میشمارند در صورتی که اهمیت بهداشت و سلامت روح بچه از سلامت تن و بدنش کمتر نیست، بلکه به مراتب بیشتر است.

غرض این است: بچهها چون در یک سطح فکر میکنند قهراً محرومیت یکی نسبت به دیگری در آنها اثر سوء میگذارد. اما پدر و مادر که فکر و عقلشان در سطحی بالاتر است، نوع دیگر فکر میکنند و نوعی دیگر محبت دارند. آنها از این جور محرومیتها و کم و زیادها رنج نمیبرند، از اینکه میوه و شیرینی و غذا به آنها نرسد یا کمتر برسد ناراحت نمیشوند، احساس حقارت نمیکنند.

در اجتماع هم عیناً همینطور است؛ افراد استثنایی که پدر امتاند تحت تأثیر محرومیتها واقع نمیگردند، مظلومیت و محرومیت در آنها تأثیر ندارد، در عین مظلومیت و محرومیت مثل همان پدری که همیشه خیر فرزندان خودش را میخواهد باز آنها خیر امت را میخواهند.

رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در احد در حالی که سنگ به پیشانی مبارکش زده بودند،