مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٠٤ - وحدت تجلّی

دل آرا شاهدی در حجله غیب

مبرّا دامنش از تهمت عیب

برون زد خیمه ز اقلیم تقدس

تجلی کرد در آفاق و انفس

ز هر آیینهای بنمود رویی

به هرجا خاست از وی گفتگویی

از او یک لُمعه بر ملک و ملک تافت

ملک سرگشته را چونان فلک یافت

همه سبّوحیان سبّوح جویان

شدند از بیخودی، سبّوح گویان

از آن لمعه، فروغی بر گل افتاد

ز گل شوری به جان بلبل افتاد

رخ خود شمع از آن آتش برافروخت

به هر کاشانه صد پروانه را سوخت

ز نورش تافت بر خورشید یک تاب

برون آورد نیلوفر سر از آب

ز رویش، روی خویش آراست لیلی

به هر مویش ز مجنون خاست میلی

جمال اوست هرجا جلوه کرده

ز معشوقان عالم بسته پرده

به هر پرده که بینی، پردگی اوست

قضا جنبان هر دل بردگی اوست

به عشق اوست دل را زندگانی

به عشق اوست جان را کامرانی

دلی کو عاشق خوبان دلجوست

اگر داند وگر نی، عاشق اوست

تویی آیینه، او آیینه آرا

تویی پوشیده و او آشکارا

چو نیکو بنگری، آیینه هم اوست

نه تنها گنج او، گنجینه هم اوست

«من» و «تو» در میان کاری نداریم

به جز بیهوده، پنداری نداریم [١]