مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٦ - ١ وقت

من اگر باده خورم ورنه چه کارم با کس

حافظ راز خود و عارف «وقت» خویشم

خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم

شطح و طامات به بازار خرافات بریم

شرممان باد ز پشمینه آلوده خویش

گر بدین فضل و هنر نام کرامات بریم

قدر «وقت» ار نشناسد دل و کاری نکند

بس خجالت که از این حاصل اوقات بریم

سحرگه رهروی در سرزمینی

همی گفت این معما با قرینی

کهای صوفی شراب آنگه شود صاف

که در شیشه بماند اربعینی [١]

خدا زان خرقه بیزار است صد بار

که صد بت باشدش در آستینی

نمیبینم نشاط «عیش» در کس

نه درمان دلی نه درد دینی

درونها تیره شد، باشد که از غیب

چراغی برکند خلوت نشینی

نه حافظ را حضور درس خلوت

نه دانشمند را علم الیقینی