قاعِدونَ [١] ما اینجا نشستهایم، تو و خدا بروید بجنگید، آنجا را تصفیه و از دشمن خالی کنید، خانه را آب و جارو بزنید؛ وقتی برای ما خبر آوردید که هیچ خطری نیست، فقط باید برویم راحت بنشینیم و از نعمتها استفاده کنیم، ما به آنجا میآییم! موسی گفت: پس شما چه؟ شما هم وظیفه دارید که دشمن را که خانه شما را اشغال کرده است، از خانهتان بیرون کنید.) اصحاب پیغمبر (مانند مقداد) گفتند: یا رسولَ اللَّه! ما آن حرف را نمیزنیم که بنی اسرائیل گفتند، ما میگوییم: اگر شما فرمان بدهید که خودتان را به دریا بریزید به دریا میریزیم، به آتش بزنید به آتش میزنیم.

انتظار فرج داشتن یعنی واقعاً در نیت ما این باشد که در رکاب امام زمان و در خدمت ایشان دنیا را اصلاح کنیم. در زیارت اباعبداللَّه علیه السلام میگوییم: «یا لَیتَنا کنّا مَعَک فَنَفوزَ فَوْزاً عَظیماً» (که برای ما یک ورد شده و به معنای آن هم توجه نمیکنیم) یا اباعبداللَّه! ای کاش ما با تو بودیم و رستگاری عظیم پیدا میکردیم.

معنایش این است کهای کاش ما در خدمت تو بودیم و شهید میشدیم و از راه شهادت، رستگاری عظیم پیدا میکردیم. آیا این ادعای ما از روی حقیقت است؟

افرادی هستند که از روی حقیقت ادعا میکنند ولی اکثر ما که در زیارتنامهها میخوانیم، لقلقه زبان است.

رؤیای یکی از علمای بزرگ

اباعبداللَّه علیه السلام در شب عاشورا فرمود: من اصحابی بهتر و باوفاتر از اصحاب خودم سراغ ندارم. یکی از علمای بزرگ شیعه گفته بود: من باور نداشتم که این جمله را اباعبداللَّه فرموده باشد به این دلیل که با خودم فکر میکردم اصحاب امام حسین خیلی هنر نکردند، دشمن خیلی شقاوت به خرج داد. امام حسین است، ریحانه پیغمبر است، امام زمان است، فرزند علی است، فرزند زهراست؛ هر مسلمان عادی هم اگر امام حسین علیه السلام را در آن وضع میدید، او را یاری میکرد. آنها که یاری کردند خیلی قهرمانی به خرج ندادند، آنها که یاری نکردند خیلی مردم بدی بودند.

این عالم میگوید: مثل اینکه خدای متعال میخواست مرا از این غفلت و جهالت و

[١] مائده/ ٢٤.