مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٥٥ - محیی الدین عربی، پدر عرفان اسلامی
دادم او توبه کرد: «فلما سمعه ذلک المنکر تاب الی اللَّه سبحانه تعالی و رجع عن الانکار علی الفقراء» وقتی که آن منکر شرح مرا شنید توبه کرد از اینکه بر فقرا انکار کند «و ما یأتون به فی اقاویلهم من الغزل و التشبیب» اینکه آنها در غزلیاتشان تشبیب میکنند کلیت دارد. «تشبیب» یعنی مطلب خودشان را به نام یک معشوق و یک محبوب آغاز میکنند ولی هدف چیز دیگری است. مثلًا قصیده بُرده که از بوصیری است و از عالی ترین و پرسوزترین و با اخلاص ترین قصایدی است که در اسلام گفته شده، چگونه شروع میشود؟ با غزل شروع میشود. یک مقدماتی دارد، هفت هشت قسمت است و بعد وارد مدح رسول اکرم میشود و خیلی قصیده عالی و عجیبی هم هست، ولی چگونه شروع میکند:
أمِنْ تَذْکرُ جیرانَ بِذی سَلَم | مَزَجْتُ دَمْعاً جَری مِنْ مُقْلَةٍ بِدَمِ | |
أمْ هَبَّتِ الرّیحُ مِنْ تِلْقاءِ کاظِمَة | وَ اوْمَضَ الْبَرْقُ فِی الظَّلْماءِ مِنْ اضَمِ | |