رو لباسهاى كهنه و پاره و كوتاه و خشن مى‌پوشند تا آنها را به رخ مردم بكشند، و اگر به آنها تكليف شود كه لباسهاى متوسّط و تميز كه پيشينيان مى‌پوشيدند بپوشند برايشان همانند سر بريدن است، زيرا بيم آن دارند كه مردم بگويند: از زهد منصرف شده و از آن راه برگشته و به دنيا رغبت كرده است، گروه ديگر مى‌خواهند كه در نزد درستكاران و دنياداران چون شاهان و تاجران مقبول و موجّه باشند، و اگر لباسهاى گرانبها بپوشند قاريان آنها را ردّ مى‌كنند و اگر لباسهاى كهنه و ارزان بپوشند از چشم شاهان و ثروتمندان مى‌افتند، و آنها مى‌خواهند در نزد دنياداران و دينداران موجّه باشند، از اين رو در طلب لباسهاى پشمينه نازك و عباهاى نازك و جامه‌هاى چند تكّه رنگين و بلند بر مى‌آيند و آنها را مى‌پوشند و شايد بهاى لباسهايشان به همان قيمت لباس ثروتمندان و هيأت و رنگش به رنگ لباس صالحان باشد، و بدين وسيله مى‌خواهند در نزد هر دو گروه موجّه باشند. اگر به اينان پيشنهاد شود كه لباسهاى خشن و كثيف بپوشند در نزد آنها مانند سر بريدن آنهاست، چرا كه بيم دارند از چشم شاهان و ثروتمندان بيفتند و اگر به آنها گفته شود كه لباس ديبقى و كتان سفيد نازك يا لباس بافته از تارهاى سيم و زر بپوشند اگر چه قيمتش كمتر از قيمت لباسهاى خودشان باشد بر آنها گران مى‌آيد از بيم آن كه درستكاران بگويند: اينان به لباس دنياداران رغبت كرده‌اند و هر طبقه از آنها موقعيّت خود را در لباس مخصوص مى‌دارند از اين رو بر او گران مى‌آيد كه پست‌تر يا بالاتر از آن بپوشد اگر چه مباح باشد، چون مى‌ترسد نكوهش شود. امّا رياكارى اهل دنيا به لباسهاى گرانبها و مركبهاى بلند و انواع وسعتها در زندگى و تجمّل‌گرايى در پوشاك و مسكن و اثاث خانه و اسبهاى سبك و با نشاط و لباسهاى رنگين و طيلسان گرانبهاست و اين نوع رياكارى در ميان مردم آشكار است، چرا كه آنان در خانه‌هايشان لباسهاى خشن مى‌پوشند و تا زمانى كه غرق زينت نشده‌اند بر آنها ناگوار است كه با آن لباسهاى خشن‌