راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٢ - پندهايى در نكوهش دنيا

آن نياز ندارى رها كن، و به هر كسى كه فريفته دنياست و به خودش واگذار شده است منگر، و بدان كه سرآغاز هر فتنه‌اى دوستى دنياست. و به فراوانى مال هيچ كس رشك مبر، زيرا مال بسيار مايه گناهان بسيار است كه به حقوق واجب مربوط مى‌شود و به حال هيچ كسى كه مردم از او خشنودند رشك مبر مگر بدانى كه خدا نيز از او خشنود است.

همچنين به حال مخلوقى كه مردم از او فرمان مى‌برند رشك مبر، زيرا فرمانبردارى نابجاى مردم از او موجب نابودى او و پيروانش مى‌شود.»«٥»

از امام صادق (ع) روايت شده است كه فرمود: «از پندهاى لقمان به پسرش اين بود كه پسر جان! مردم پيش از تو براى فرزندانشان اموالى فراهم آوردند، ولى نه آن اموال فراهم آمده باقى ماند و نه فرزندانى كه برايشان (مال) فراهم آوردند. همانا تو بنده مزدورى هستى كه به كارى فرمانت داده‌اند و در مقابلش مزدى وعده داده‌اند. بنابراين كارت را به طور كامل انجام بده و مزد كامل بگير. در اين دنيا همچون گوسفندى مباش كه در ميان كشتزارى سبز افتاده و بخورد تا فربه شود و هلاكتش در هنگام فربهى‌اش باشد، بلكه دنيا را مانند پلى بر روى نهرى بدان كه بر آن مى‌گذرى و آن را رها مى‌كنى و تا پايان روزگار (يا عمرت) به سوى آن باز نمى‌گردى، پل را خراب كن و آبادش مكن كه مأمور آباد كردنش نيستى. بدان كه چون فرداى قيامت در برابر خداى متعال بايستى، از چهار چيز از تو سؤال شود: ١- جوانى‌ات را در چه راه به پيرى رساندى؟ ٢- عمرت را در چه راهى تمام كردى؟ ٣- مالت را از چه راه به دست آوردى؟ ٤- مال را در چه راه خرج كردى؟ بنابراين مهيّاى اين جايگاه (پرسش) باش و پاسخ آن را آماده كن، و بر آنچه از دنيا از دست دادى افسوس مخور، زيرا اندك دنيا را دوام و بقايى نيست و بسيارش از بلا در امان نمى‌باشد پس آماده و برحذر باش و در كار خود بكوش و پرده (غفلت) از چهره (دل) بردار و متوجّه احسان پروردگارت (با اعمال نيك) باش و در