و نيز فرمود: وَ وُضِعَ الْكِتابُ فَتَرَى الْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ«٢». خدا ما و شما را از عمل كنندگان به قرآن و پيروان اوليا و دوستانش قرار دهد تا ما و شما را به لطف خود به بهشت درآورد، چه او بزرگ و ستوده است.»«٣»

و نيز آن حضرت (ع) در خطبه‌اش فرمود: «شما را به تقواى الهى و رها ساختن دنيايى كه شما را رها مى‌سازد، اگر چه رها كردن آن را دوست نداريد، سفارش مى‌كنم دنيايى كه بدنهاى شما را فرسوده مى‌كند اگر چه شما تازه بودن آن را مى‌خواهيد و همانا حكايت شما در دنيا حكايت مسافرانى است كه راهى را مى‌پيمايند و چون محدود است زود به آخر راه مى‌رسند و نشانه‌اى گذاشته‌اند و گويى به آن رسيده‌اند (شما راه عمر را پيموده و عمر را سپرى شده فرض كنيد و در عمل بكوشيد). چه بسيار آرزومند است كسى كه مركب سوارى را بدواند و به آخرين درجه آرزوى خود برسد و به چه چيز اميدوار است كه در دنيا بماند كسى كه عمرش در دنيا معيّن است و مرگ با شتاب در پى اوست تا او را از دنيا جدا كند. پس از درد و رنج آن بى‌تابى نكنيد كه رو به پايان است، و از نعمتهايش شادمان نشويد چرا كه رو به زوال است، از دنيا طلبى كه مرگ در پى اوست و از شخص غافل از مرگ كه مرگ از او غافل نيست در شگفتم».«٤»

مى‌گويم: در كافى از امام صادق (ع) روايت است كه فرمود: «از خطابهاى خداى متعال با موسى (ع) اين بود كه: اى موسى به دنيا همانند ستمگران و كسانى كه آن را پدر و مادر دانسته‌اند تكيه مكن اى موسى اگر تو را به خودت واگذارم كه به دنيا بنگرى دوستى و رونق دنيا بر تو چيره شود اى موسى در كار خير با نيكوكاران مسابقه بگذار و در كار خير بر آنها سبقت بگير، زيرا خير مانند نامش (نيكو) است، و آنچه از دنيا كه به‌

«٢» كهف / ٤٩: و كتاب (كتابى كه نامه اعمال همه انسانهاست ) در آنجا نهاده مى شود، امّا گنهكاران را مى بينى كه از آنچه در آن است ترسانند.

«٣» اين خطبه را سيد رضى (ره ) با اختلاف لفظى به شماره ٢٢٤، در نهج البلاغه نقل كرده است .

«٤» اين خطبه را سيد رضى (ره ) در نهج البلاغه به شماره ٩٤، بصورت مشروح تر ايراد كرده است .