امّا آن‌كس كه بشّر خواند من التّبشير،آن خود لغت عامّه عرب است،و تكثير فعل و مبالغت را باشد،و امّا آن‌كه از ابشار و افعال برگيرد،به قول شاعر استدلال كند كه گفت:

يا امّ عمرو ابشري بالبشرى موت ذريع و جراد [٢]غضبى
و قال آخر:

و لكن ابشري امّ عامر
و آن‌كه از فعل يفعل بر گيرد و آن لغت تهامه است و قرائت عبد اللّه مسعود، استدلال به قول شاعر كرد كه گفت:

بشرت عيالي اذ رايت صحيفة اتتك من الحجّاج يتلى كتابها
و قال آخر:

و اذا رايت الباهشين الى النّدى غبرا اكفّهم بقاع ممحل
فأعنهم و ابشر بما بشروا به و اذا هم نزلوا بضنك فانزل
و دليل آنان كه به تشديد خوانند آن است كه لغت عامّه عرب است و لغت معروف اين است.

دگر آن‌كه در همه قرآن هركجا لفظ ماضى و امر است از اين فعل به تشديد است،نحو قوله تعالى: فَبَشَّرْنٰاهٰا بِإِسْحٰاقَ [٣]...، قٰالُوا بَشَّرْنٰاكَ بِالْحَقِّ [٤]...، فَبَشِّرْ عِبٰادِ [٥]...، فَبَشِّرْهُمْ بِعَذٰابٍ أَلِيمٍ [٦]...، فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ [٧]...،و نيز به قول جرير:

يا بشر حقّ لوجهك [٨]التبشير هلاّ غضبت لنا و انت امير

[١] .كذا در اساس و همه نسخه بدلها،چاپ شعرانى(٢٧/٣):يبشرك بضم يا،نيز تفسير طبرى(٢٥١/٣): يبشرك بضمّ الياء.

[٢] .مب،مر:جواد.

[٣] .سوره هود(١١)آيه ٧١.

[٤] .سوره حجر(١٥)آيه ٥٥.

[٥] .سوره زمر(٣٩)آيه ١٧.

[٦] .سوره آل عمران(٣)آيه ٢١.

[٧] .سوره يس(٣٦)آيه ١١.

[٨] .كذا:در اساس و همه نسخه بدلها:تفسير طبرى(٢٥٢/٣):حقّ لبشرك.