روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٧٠ - ترجمه

ابن [١]المسيّب روايت كند كه مردى به نزديك رسول آمد و گفت:يا رسول اللّه! به فرياد من رس كه [٢]هلاك شدم!گفت:چه كردى؟گفت:قريش مرا بگرفتند و عذاب كردند،و گفتند:تو را ناسزا گوى [٣].من آنچه ايشان [٤]خواستند بگفتم.رسول- عليه السلام-گفت:

كيف كان قلبك ،دلت چگونه بود؟گفت:كاره بود آن را.

گفت:اگر دگرباره به دست ايشان افتى و تو را مثل اين حال افتد مثل آنچه [٥]گفتى بگو،اين حديث سه‌بار تكرار كرد.

عبد اللّه مسعود گفت:خالطوا النّاس و صافحوهم بما يشتهون و دينكم لا تكلمونه [٦]،گفت:با مردم بسازى [٧]و مخالطه كنى و با ايشان مصافحه كنى و دست در دست ايشان نهى [٨]تا [٩]آنچه ايشان خواهند،و دين را رخنه مكنى.با كافران مخالطت شرط است و با مؤمنان مخالصت [١٠].اين را به زبان نگاه دار [١١]،و او را به دل دوست دار [١٢].دلت براى جرّ منفعت ثواب [١٣]با اين بايد،و زبان براى دفع مضرّت [١٤]با او.

صعصعة بن صوحان-رحمة اللّه عليه-اسامة زيد [١٥]را گفت:پدر تو مرا از تو دوست‌تر داشت،و من تو را از فرزند خود دوست‌تر [١٦]دارم،و تو را وصيّت مى‌كنم به دو خصلت:خالص المؤمن و خالق الكافر،با مؤمن دوستى خالص كن و با كافر به خلق خوش زندگانى كن كه كافر از تو به خوى [١٧]خوش راضى شود.

و صادق-عليه السلام-گفت:تقيّه واجب است و وقت باشد كه من شنوم كه