«چرا كه هيچ كس از عذاب پروردگارش در امان نيست» «إِنَّ عَذابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ».
آنها از يكسو، ايمان به روز جزا دارند، و با توجه به تعبير «يُصَدِّقُون» كه فعل مضارع است و دلالت بر استمرار دارد، آنها پيوسته توجه دارند كه حساب و كتاب و جزائى در كار است.
بعضى از مفسران آن را به معنى «تصديق عملى»، يعنى: انجام وظائف و ترك محرمات تفسير كرده‌اند، ولى ظاهر آيه مطلق است، هم تصديق علمى و هم عملى را شامل مى‌شود.
و از آنجا كه ممكن است كسى ايمان به روز جزا داشته باشد، اما خود را مشمول مجازات نشمرد، مى‌گويد: «آنها هرگز خود را در امان نمى‌بينند» يعنى:
دائماً احساس مسئوليت مى‌كنند، حسنات خود را ناچيز و سيئات خويش را بزرگ محسوب مى‌دارند.
لذا در حديثى از امير مؤمنان عليه السلام آمده است كه به فرزندش نصيحت كرده، فرمود: فرزندم! خَفِ اللَّهَ خَوْفاً أَنَّكَ لَوْ أَتَيْتَهُ بِحَسَناتِ أَهْلِ الأَرْضِ لَمْ يَقْبَلْها مِنْكَ، وَ ارْجُ اللَّهَ رَجاءً أَنَّكَ لَوْ أَتَيْتَهُ بِسَيِّئاتِ أَهْلِ الأَرْضِ غَفَرَها لَكَ:
«آن چنان از خدا خائف باش كه اگر تمام حسنات مردم روى زمين را بياورى، از تو نپذيرد! و آن چنان به او اميدوار باش كه اگر تمام گناهان اهل زمين را داشته باشى، احتمال ده تو را بيامرزد»!. «١»
حتى خود پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمود: لَنْ يُدْخِلَ الْجَنَّةَ أَحَداً عَمَلُهُ، قالُوا: وَ لا أَنْتَ يا رَسُولَ اللَّهِ؟ قالَ: وَ لا أَنَا، الَّا أَنْ يَتَغَمَّدَنِى اللَّهُ بِرَحْمَتِهِ!:
«هيچ كس را عملش وارد بهشت نمى‌سازد، عرض كردند: حتى خود شما اى رسول خدا؟! فرمود: آرى، من هم چنين هستم، مگر آن كه رحمت خدا شامل من شود»!.