تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٥ - شرح آيات

انسان به قدرت خدا بر هر چيز و به علم مطلق او، و بر اثر آن ايمان وى به اين امر، همان عاملى است كه تقوا را در نفس جايگزين مى‌سازد و بنا بر آن آدمى از سطوت خدا مى‌ترسد، و مراقبت او را بر خودش احساس مى‌كند، پس در آشكار و نهان از معصيت و نافرمانى او خوددارى مى‌ورزد.

آخرين سخن: انسانى كه آفريدگان را وسيله‌اى براى تكامل شناخت و ايمان خود به پروردگارش در نظر نگيرد، از هدف آفرينش گمراه شده است، مى‌دانيد چرا؟ بدان سبب كه خداوند سبحان و تعالى هر چه را كه در زمين است براى انسان آفريده است تا انسان محور آفرينش بوده باشد، پس آنها را براى تن او آفريده است يا براى روانش؟ بدن انسان، از لحاظ جسد، تمايزى با جانوران ديگر ندارد، و هرگز از اين روى از فضيلتى برخوردار نيست. و به همين سبب حكمت آفرينش مندرج در روان او است، و در روح آدمى جز عقل چه چيز است كه با نگريستن و تدبير كردن در آفاق آسمانها و زمين رشد پيدا مى‌كند؟! پس آن كس كه عقل و خرد او تكامل نيافته، نه تنها حكمت آفرينش خويش را باطل مى‌كند، بلكه حكمت هستى را در پيرامون خويش نيز چنين مى‌كند. آيا چنين نيست؟