تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩ - زمينه كلى سوره

دوم: اين كه ايمان راهنماى قلب است، و از طريق آن است كه آدمى راه رهايى از مصيبتها را مى‌شناسد و از اين راه به چالش كردن با آنها مى‌پردازد.

سوم: فرمانبردارى از خدا و فرستاده‌اش، و توكل كردن بر او.

چهارم: حذر كردن از نزديكترين كسان به خودش (كه همسران و فرزندانند) از آن روى كه در ميان ايشان كسانى از دشمنان اويند، ولى حذر و پرهيز كردن سبب آن نمى‌شود كه مؤمن به دشمنى و جفا كارى بپردازد يا از حد درگذرد.

پنجم: بيدارى كامل درباره (دوستى) مال و فرزند و (فريفته شدن) به آنان.

ششم: تقوا و پرهيزگارى با تمام توانايى، (و كوشش در فرمانبردارى)، و گوش به فرمان شريعت دادن و فهم كردن آن، و از رهبرى به حق فرمان بردن، و انفاق كردن مال در راه خدا و بخل و حرص ذاتى را پشت سر گذاشتن.

/ ٨ و راه رستگارى همين است.

در پايان سوره خدا به ما فرمان مى‌دهد كه به او نيكو وام دهيم (از راه انفاق و بخشش يا وام دادن به بندگان خدا)، بدان جهت كه آن را چند برابر به ما پس خواهد داد، و صاحب آن را مى‌بخشد و مى‌آمرزد، و خدا سپاسگزارى شكيبا است، و از پنهان و آشكار آگاهى دارد، و توانايى حكيم است.