تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤١٤ - رهنمودهايى از آيات
درگذشته مشاهده خواهد كرد، و نيز چنين است در آن هنگام كه به زندگى در پيرامون خويش نظر افكند.
از آنجا كه بشريت با گامهاى گمراهى و تباهى به سوى هاويه عذاب اليم و نهايت هلاك پيش مىرود، هر چند يك بار پروردگار به آن عطوفت نشان مىدهد و به لطف و رحمت خويش پيامبران را با رسالتهاى خويش روانه مىسازد تا پيش از رسيدن به ساعت صفر به نجات بشريت كمك كنند، و اين از آشكارترين آيات رحمت او است، و در رسالتها و رسولانى متجلّى مىشود كه قلّههاى رحمت الاهى براى مردم به شمار مىروند.
و قوم نوح (ع) منحرف شدند و خط نمودار مسير آنان به طرف مرگ گروهى بود، ولى خداى رحمان و رحيم بر آن قوم رأفت كرد و رسولى به سوى ايشان فرستاد تا حجتى بر ايشان بوده باشد، چه خدا هرگز قومى را عذاب نمىدهد/ ٣٩٧ مگر پس از آن كه فرستادهاى را به نزد آن قوم گسيل داشته باشد، و بر اين اساس و براى اين هدفها، نوح رسالت بيم دادن به قوم خويش را از جانب خدا عهدهدار شد.
«إِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ- ما نوح را به سوى قومش روانه كرديم و به او رسالت داديم.» قوم او در آن زمان تمامى بشريّت بود كه شماره آنان، بنا بر بعضى از گفتهها، به ٧٠٠ هزار نفر مىرسيد، و به اين نتيجه از طبيعت عذاب آگاهى حاصل مىكنيم كه توفان او همه زمين را فرا گرفت، و در حديثى از امام باقر (ع) آمده است كه گفت: «ميان آدم و نوح ده پدر وجود داشت كه همه از پيامبران بودند، و پيامبران به صورت خاص و عام مبعوث مىشدند، اما نوح به رسالت با نبوّت عامه براى همه ساكنان زمين مبعوث شد» ... [٢] و در اخبار آمده است كه اسم او «نوح» نيست، [٣] بلكه «سكن» است از امام على (ع)، [٤] و به گفتهاى «عبد الأعلى و
[٢] - نور الثقلين، ج ٥، ص ٤٢١، به نقل از كمال الدين و تمام النعمة.
[٣] - بحار الانوار، ج ١١، ص ٢٨٦ و ٢٨٧.
[٤] - همان منبع، ص ٢٨٦.