تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠ - شرح آيات

چالش كردن با آن پيوستگى و نزديك شدن بيشتر به او سبحانه و تعالى است، بلكه احساس او به نيازمندى به خدا و ضرورت يارى خواستن از وى افزايش پيدا مى‌كند، چنان كه خداى تعالى گفته است الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌. [٨] ٢- به همان گونه كه ايمان معراج روح به سوى تسليم است، معراج فكر به سوى صواب نيز هست، چه مصيبت سبب از دست رفتن توازن نفسى و روانى بيشتر مردم بر اثر فشارهايى است كه بر آنان تحميل مى‌كند، و در آنان تخم نوميدى از تغيير را مى‌كارد، و گاه عقل آنان را از كار و تفكّر باز مى‌دارد، در صورتى كه مؤمن در برابر اين همه همچون كوهى عظيم ايستادگى مى‌نمايد و از حالت طبيعى خود خارج نمى‌شود، و همين او را راهيافته و تواناى بر رسيدن به آنچه صواب است، حتى در اوضاع و احوال پر مصيبت، نگاه مى‌دارد، بلكه راه را براى در آمدن بسيارى از معرفتها به تصرف او آماده مى‌سازد، چنان كه بيمارى او را به شناخت سنّتهاى خدا در جسم آدمى رهبرى مى‌كند، و طغيان ستمكاران سبب آگاه شدن او از سنّتهاى الاهى در اجتماع او مى‌شود، و نظاير اينها ...

٣- علاوه بر اينها، راه حلى براى مصيبت و اتخاذ ايستار سالمى در برابر آن خود نتيجه‌اى از ايمان است، چه ايمان خدا بسيار بيش از اعتقاد محض و مجرّد است. برنامه‌اى براى يك زندگى فراگير است، و مؤمن در هنگام رسيدن بلا و فتنه و مصيبت به ياد دارد كه خدا حكيم است و هيچ كارى را بدون سببى انجام نمى‌دهد، و به همين سبب درصدد يافتن اين سبب برمى‌آيد، و به ياد مى‌آورد كه انسان با كارهاى خود علّت اساسى همه چيزهايى است كه بر او مى‌گذرد، و تسليم اين گفته خدا مى‌شود كه وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ‌ [٩] و سپس در صدد آن برمى‌آيد كه با ايمان داشتن به اين گفته خداى تعالى