تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٧ - شرح آيات
نمىرسد، مخصوصا با توجه به اين امر كه در ميان/ ١٧٩ مردم كسانى هستند كه در حرفه پرسش كردن زبردستى خاص دارند، و تازه از اين پرسش و پاسخها جز جدل ميانتهى نتيجهاى به دست نمىآيد، و آنچه مسئوليت مؤمن رسالتى است ابلاغ رسالت خدا به مردم با امانت و آشكارى است.
«وَ إِنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ- و من بيمدهندهاى آشكارم.» خاتمه آيه ما را به دو حقيقت درباره روشنى راه دعوت صحيح و سالم به خدا هدايت مىكند
اوّل: اين كه بر فرد مكتبى واجب است كه بنا بر آنچه مكتبش براى او ترسيم كرده است و هدفهاى او را در زندگى تعيين مىكند، پيش برود، بدون آن كه توجه فراوان به انگيزشهاى ديگران از دشمنان و رقيبان و نادانان از راه گرفتن اشكال و طرح پرسش و ملاحظات بىمعنى داشته باشد، چه اگر چنين كند هرگز به هدفهاى خود نخواهد رسيد.
دوم: تواضع نسبت به حق در دعوت مسئلهاى مهمّ است، پس اگر از او درباره چيزى سؤال شود كه پاسخ آن را نمىداند، واجب است بگويد كه نمىدانم و گرنه، چنان كه امام على عليه السلام گفته است، پس اين عيب نيست كه آدمى به نادانى خود در موضوعى اعتراف كند، بلكه عيب بزرگ كه چيزى بگويد كه از آن علمى ندارد. آقاى بشريت با عظمتى كه دارد، در جواب كسى كه از او از ساعتى پرسش كرده كه علمى درباره آن ندارد، گفته است كه از ميعاد آن آگاهى ندارد
«إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ» و انّما براى حصر و انحصار- مثلا- دانشى به فردى است، و كسى جز خدا از زمان وعده او خبرى ندارد، و قرآن تنها به اين پاسخ بسنده نمىكند، بلكه كافران را در برابر آثار هولناك آن در آن هنگام كه اجلشان فرا مىرسد قرار مىدهد و چهرههاشان درهم مىرود و زشت مىشود، و تا حدّ يقين علم پيدا مىكنند كه آخرت حق است و رسول اللَّه- صلّى اللَّه عليه و آله- راست گفته است، و در روزى كه ايمان آوردن كسانى كه پيش از آن به اين روز ايمان نياورده بودند سودى نخواهد داشت، شاهد وقوع آن خواهند بود.