تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٤٩ - زمينه كلى سوره
در ضمن بيان اين مطالب قرآن به اين امر اشاره مىكند كه تلاقى دو تمدن انسى و جنّى در شرك به خدا و فزونى انحراف و ستمگرى است كه در شرع خدا حرام است ... از اين جمله است پناه بردن به جادوگران و شعبدهبازان با جن، كه سبب دور شدن از حق و غوطهور شدن در باطل خواهد شد.
وحى الاهى همه افتراها و دروغها و خرافاتى كه جنّيان را به صورت قوايى خارق العاده در آورده و آنان را به تراز ربوبيّت رسانيده است، رسوا مىكند، و همين امر بعضى از مردمان نادان را به پرستش آنان و شريك قرار دادنشان با خدا واداشته است، و به همين سبب تأكيد مىكند كه
اولا: آنان به علم حقّ و مطلق دست نيافتهاند، پس اين درست نيست كه به آنچه/ ٤٣١ از فرهنگ و انديشههاى ايشان در ذهن كسانى راه پيدا كرده است كه به آنها پناه مىبرند، اعتماد شود، بدان سبب كه علم آنان محدود است و در بسيارى از امور ناداناند ... و در قرآن به وضوح تأكيد شده است كه بسيارى از تصورها و فرهنگهاى ايشان مبتنى بر گمان و پندار است و نه بر علم واقعى قاطع (كلمه «ظننّا- چنان پنداشتيم» به زبان حال جنيان چندين بار تكرار شده است)، و نيز آنان را آگهى از سرنوشت ساكنان زمين نيست و اين را نمىدانند كه پروردگارشان خواستار شر براى ايشان يا خير. و در آن هنگام كه قرآن نازل شد، از اندازه نادانى و گمراهى به بعضى از امور پرده برداشته شد كه واضحترين آنها ايمان به خدا و يكتا شناختن او بود.
ثانيا: اين كه آنان نيروهايى داراى قدرت خارق العاده نيستند كه بشر از آن بيمناك شود، يا به طمع دست يافتن به قدرت به آنان پناه برد، و دليل اين امر اعتراف خود ايشان به ناتوان بودنشان براى دريدن حجابها و استراق سمع از ملأ اعلى و عاجز بودن از مقاومت در برابر اراده خدا، يا حتى گريختن از زير فرمان و سلطه او است.
چون محور سوره در پيرامون سخن گفتن از جنيانى است كه كسانى آنان را شريك خدا تصور مىكردند و هنوز هم بعضى چنينند، آيات پايانى سوره درباره