تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤١٠ - زمينه كلى سوره

بلكه متمركز بر اين مطلب است كه نوح- عليه السلام- نمونه برجسته‌اى براى تحمّل رنج در راه خدا و استقامت داشتن بر راه و روش رسالت على رغم چالشهاى خطرناك پياپى بوده است، بدان سان كه او- سلام اللَّه عليه- نهصد و پنجاه سال‌ أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِينَ عاماً، [١] رنج و تلخى رفتار قوم خويش را تحمل كرد كه بر باطل پافشارى مى‌كردند، و در برابر حق به گردنكشى مى‌پرداختند، و سخت به مكّارى مشغول بودند، و با وجود اين او از هدفهاى خويش منحرف نشد و روش خود را تغيير نداد، و اين استقامت درسى بزرگ به ما مى‌دهد، بدان سبب كه از امور ثابتى بود كه هيچ تغييرى را نمى‌پذيرفت ... آرى روشهاى خود را تغيير مى‌داد و گاه آشكارا دعوت مى‌كرد و گاه به صورت اعلان و گاه پنهانى، و كمترين شكّى درباره آن حق كه در دست وى بود، به سبب تكذيب قومش بر وى عارض نشد، در صورتى كه بشريت آن روز مخالف با دعوت او بود،/ ٣٩١ و همچنين به سبب آن كه يارى خدا به او دير مى‌رسيد، بلكه كاملا بر عكس اين بود، و هر چه بيشتر در راه حق پيش مى‌رفت و تسليم فرمان پروردگار خويش بود و به يارى او يقين داشت.

عناد مقدسى كه نوح (ع) به آن متصف بود، او را سمبل افراد مكتبى (دعوت كنندگان و رهبران) در سراسر تاريخ قرار داد، و در نتيجه يكى از فرستادگان اولو العزم شد، و آن هم عزمى كه تمام بشريت به ايستادگى در برابر آن قيام كرد ... پس رحمت خدا بر تو باد اى پير فرستادگان! و حقا كه تو آيت عزم و استقامتى!