تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩٥ - شرح آيات

نماز جايگاه مقام آن، و اين نور است و نماز مشكات آن، و شايسته است كه هر نمازگزار، پيش و پس از اداى نماز اين مطالب را به خاطر داشته باشد، و در آن بكوشد كه در كنار ملتزم بودن به ظاهر نماز به آنها نيز ملتزم بماند. و صاحب مجمع البيان گفته است: يعنى اوقات و اركان آن را حفظ كنند و آن را به صورت كامل بگزارند، و چيزى از آن را ضايع نگذارند، [٦٢] و رازى گفت: محافظت ايشان بر نماز اهتمام كردن به حال آن است تا به بهترين صورت ادا شود. [٦٣] و براى هيچ كس اين امكان وجود ندارد كه نماز خود را چنان از فساد محفوظ بدارد كه ملتزم همه شروط آن باشد، و به فواحش و منكرات نپردازد، از آن جهت كه اين گونه كارها اجر آن را ضايع مى‌كند، و مانع آن است كه نماز احدى پذيرفته شود.

آيا پاداش نمازگزاران حقيقى كه از صفاتشان سخن رفت چيست؟

پروردگار ما مى‌گويد

«أُولئِكَ فِي جَنَّاتٍ مُكْرَمُونَ‌- آنان در باغهايى مكرّم و گرامى به سر مى‌برند.» كرامت حقيقى در نزديكى به خدا است، و كرامت ظاهرى در نعمتهاى باغهاى بهشت، و در اين آيه تسكينى براى هول و هراس ايشان از عذاب است، و دادن اين تأمين به ايشان كه عذاب از آنان به دور است. و اين جزاى ايشان نقيض جزاى كافران است كه چشمان فرد افتاده دارند، و خوارى و پستى آزارشان مى‌دهد.

در پايان بيان صفات نمازگزاران در مفهوم قرآن، دو انديشه را در اين جا بيان مى‌كنيم

١- اگر خدا در هنگام گفتگو از هر صفت مى‌گفت «الذين» و ضمير منفصل «هم» را به دنبال آن نمى‌آورد، درست بود، ولى خدا آن را نخست به منظور تأكيد و سپس براى بيان اين كه صفات ايشان عرضى نيست، بلكه سجايا و