تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩٤ - شرح آيات

بازداشتن ايشان از گواهى دادن به حق وارد مى‌آيد، متأثر و ناراحت نمى‌شوند.

شهادت گسترده‌تر از آن است كه تنها آن را به گواهى دادن درباره امور قضايى اختصاص دهيم، بلكه عبارت از بر پا خاستن آدمى براى گواهى دادن به حق در هر ميدان و بعد است، و آن با دفاع كردن از طريق گفتار و كردار صورت مى‌گيرد، كه او را ميزانى از حق قرار مى‌دهد، و حجتى رسا بر عليه مخالفان او، چنان كه خداوند متعال در خطاب به دوست و حبيب خود گفته است يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً، [٥٩] و گفت وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ وَ يَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيداً. [٦٠] با كلمه «قائمون» قرآن مفهوم ژرفترى به شهادت عطا كرده است، پس آن تنها گفته حقّى نيست كه در هنگام اختلاف داشتن مردمان بر سر آن با يكديگر گفته شود، بلكه به ميدان مبارزه‌اى ارتقا پيدا مى‌كند كه به كشته شدن در راه خدا مى‌انجامد، و آن قله شهادت دادن انسان براى حق است. و با يك كلمه مى‌توانيم چنين بگوييم كه: قيام در اين جا گاه نقيض قعود و نشستن در اين گفته خداى عزّ و جلّ است وَ فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجاهِدِينَ عَلَى الْقاعِدِينَ أَجْراً عَظِيماً، [٦١] كه هر مؤمنى را شهيدى شاهد بر عصر خويش قرار مى‌دهد، و نماز را رمز شهادت و معراج شهود او مى‌سازد.

هشتم: محافظت بر نماز.

«وَ الَّذِينَ هُمْ عَلى‌ صَلاتِهِمْ يُحافِظُونَ‌- و كسانى كه از نماز خود محافظت و پاسدارى مى‌كنند.»/ ٣٧٥ از لحاظ ظاهر و كيفيت آن (يعنى نماز متعارفى)، و از اين رو خدا آن صفات را مقدم داشت تا تأكيد بر آن باشد كه جوهر و مهم در نماز همانها است، بدان سبب كه آنها محتوا است و نماز قالب و چارچوب آن، و اين ارزش است و